สวัสดีงับ

โคตรนานเลยที่เราม่ายด้ายเข้ามาอัพสเปช

งิงิ

งานมานยุ่งๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนนี้ก็ยุ่งนะ

แต่เข้ามาคลายเครียด

 

วันนี้ไปเรียนนีโอมาด้วยแหละ

รอรถเมื่อเช้านานโคตรเลย

ไปนั่งเรียนกับเพดจุงผู้มักจะอารมเสียใส่เรา

นั้งๆก็คุยไปเรียนไม่ค่อยรุเรื่องเท่าไหร่

เราสับสนว่ะ

สับสนว่าตัวเองคิดยังไงกันแน่

เหมือนว่าเราจะเข้าใจแล้วนะว่าสิ่งที่เราต้องทำมันคืออะไรอะ

แตก็ยังงงๆกะตัวเองอยู่

กูทามอารายของกูวะ

 

ดูเหมือนว่าการที่ตามหาใครสักคนที่ใช่ของเรานี่ยากเนอะ

และยากยิ่งกว่าที่จะทำใจให้ตัดจากคนที่ใช่คนนั้นไป

ทั้งที่สียเวลาตามหา

แต่ก็จากไป

 

น่าแปลก

คนเราส่วนใหญ่เวลาทำผิดพลาดอะไรแล้วมักจะไม่ทามสิ่งนั้นอีก

แต่กลับเรื่องความรัก

คนเรากลับยอมที่จะเจ็บแล้วเจ็บอีก

มนุษย์เรานี่ก็บ้าเหมือนกันเนอะ

 

วันเวลาผ่านไปเรวจุง

ตอนนี้เราก็จะจบครึ่งเทอมของมอห้าแล้ว

อยากให้ทุกวันที่จะผ่านไปต่อจากนี้มันมีความหมายมากกว่านี้จัง

อยากให้ทุกๆวันที่เรายังเจอกันมีอะไรๆมากกว่าเดิม

นอกจากไปเรียนพิเศษเจอกันแล้วก็กลับบ้าน

น่าเบื่อทุกๆวันที่เราทะเลาะกันเหมือนเด็กอายุห้าขวบทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ

อยากให้เทอเชื่อใจเราบ้าง

 

โทดทีๆ

เราเริ่มเพ้ออีกแล้ว

งั้นวันนี้เอาแค่นี้แหละกัน

บ๊ายบาย

คอมกามลางจาเจ๊ง

งิงิ

ปล."ความรักจากฉัน ไม่หวังได้แทนที่ไค เพราะว่ารักคือการเข้าใจ และพร้อมเดินด้วยกัน"

น่าแปลกที่คนอัพสเปชโคตรช้าอย่างชี่

อัพสเปชติดกันสองวัน

 

วันนี้เป็นวันที่เราอยากลืมมากที่สุดวันนึงในชีวิตเรา

เป็นวันที่เราไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้นานเกิดวินาทีเดียววันนึงในชีวิตเราเหมือนกัน

เป็นวันทีชี่รุตัวว่าม่ายมีค่ามากที่สุดวันนึงเลยทีเดียว

เป็นวันที่ชั้นรุว่าเทอตั้องการไคกันแน่

เป็นวันสุดท้ายที่ความทรงจำของชั้นมันจะไม่เจ็บอีกต่อไป

 

ย้อนกลับไปเมื่อสิบเอ้ดชั่วโมงที่แล้ว

ชี่นน้อยกำลังขะมัดเขม้นกะการแก้โจทย์เลขซึ่งยากเว่อของอาจานวิบูล

"ไอ้เหี้ย ยากฉิบหาย"ชี่น้อยสบดออกมาด้วยความเคยชิน

และแล้วตัวชะมดน้อยๆก้เดินออกมาจากมุมด้ายหนึ่งของห้องพร้อมกับเอ๋ยว่า

"ชี่ รุเป่าว่าเพดอยู่คนเดียว"

ทันใดนั้น

สมองส่วนกลางยังม่ายทันจะออกคำสั้ง ร่างกายก็ตอบไปโดยอัติโนมัติว่า

"หรอ"

จากนั้นก็ลุกแล้วรีบวิ่งไปที่ตึกห้าสิบห้าปีทันที

ด้วยความที่ใจห่วงว่า เทอจะเหงารึเป่า

เพดจะต้องเหงาแน่เลย

เพดจะต้องเส้าแน่เลย

ชี่น้อยวิ่งอย่างเตมแรง

พอวิ่งไปได้ครึ่งทางเสียงออดก้ดังขึ้น

ซวยแล้ว

ชี่น้อยนึกในใจ

เพดจาเข้าเรียนแวนึเป่า เพดจะต้องทนเหงาไปอีกกี่ชั้วโมง

ชี่น้อยกระวนกระวายมากกว่าเดิมพร้อมกับดันตัวกระโข้นบันไดตึกห้าสิบห้าชั้นอย่างคล่องแคล่ว

พอไปถึง

ตึกๆ   ตึกๆ  ตึกๆ  ตึกๆ   ตึกๆ   ตึกๆ 

เสียงหัวใจเต้นแรงมากขึ้นทุกที จนเมื่อเหนหน้าเทอ

หัวใจเต้นเรวขึ้นจนมันจะหลุดออกมา

จากนั้น

หัวใจก็หยุดเต้นฉับพลัน

ข้างๆเทอคนนั้น มีเค้าคนนั้นอยู่

คนที่เทอปฎิเสดกับเราเสมอว่า

เปฯแค่เพื่อนกัน

เป็นแค่คนที่รุจักกัน

แล้วอะไร

สิ่งที่เหน

เราเหนเทอกับเค้านั่งคุยกัน

เทอหมอบลงกับโต๊ะพร้อมกับเงยหน้าคุยกับเค้าซึ่งนั้งโต๊ะข้างๆ

เรารุสึกเหมือนเดินไคสักคนเอามีดมาแทงข้างหลัง

ฉึก!

แล้วคนๆนั้นก็กรีดมีดลงมากจนทำให้เราทรุดลงกับพื้น

เรายืนดูเทอกับเค้านั้งคุยกัน

จนเราคิดว่า

เมื่อกี้เราฟังผิดรึเป่า

ว่าเทออยู่คนเดียว

เราเข้าใจไปเองรึเป่าว่าเทอจะเหงา

เรานึกไปเองรึเป่ว่าเทอจะนึกถึงเราเมื่ออยู่คนเดียว

เรากังวลมากไปเองรึเป่าว่าเทอจะต้องอยู่คนเดียว

เราลืมไปจิงๆ

ลืมไปว่าเทอมีคนนั้นอยู่

ไม่ว่าเราจะไม่รู้จิงๆว่าเทอคิดกับเค้าเช่นไร

แต่สิ่งที่เราเหนอยู่ก็บ่งบอกได้ว่า

เทอคงม่ายด้ายคิดกับเค้าแค่ คนรู้จัก หรือเพื่อน

ม่ายเคยคิดเลยว่าฉากเหตุการณ์นำเน่าอย่างในหนังไทย

มันจะมีจิงกับเค้าด้วย

สมนำหน้าตัวเองจัง

จากนั้นเราก็วิ่งลงมา

โดยไม่รุว่าเราจะไปที่ไหน

เราจะกลับห้องดีไหม

หรือเราอาจจะออกนอกโรงเรียนไปที่ไหนสักแห่ง

ไม่ก็ไปนอนสงบจิตสงบใจที่บ้านเลย

 

เราเดินกลับไปที่ห้อง

ม่ายเจอไค

เจอชะมดกับนกแก้ว

เราบอกพวกเค้าแค่ว่า

เทอคงม่ายต้องการเราหรอก เทอมีเพื่อนแล้ว

จากนั้นเราก็เดินเข้าไปในห้องม่ายเจอไค

เราเดินออกมาแล้วก้เดินกลับไป

เราเดินอย่างนี้อยู่สักพักนึง

จนอาจานมา

เราย้ายไปนั่งปลดทุกข์กับป้า

แล้วเราก็โหแตก

อีกปล้ว

ว่าจะไม่

แต่ห้ามม่ายอยู่

เข้าใจปะ คนๆนึงที่ตั้งใจจะไปหาอีกคนนึงเพราะห่วงอะ

แต่สิ่งที่เค้าเหนมานเหมือนมีคนกำลังแทงข้างหลังเค้าอยู่อะ

และแล้ว

ก็มีเมสเสสเข้ามา

เรานึกว่าเทอส่งมา

เป่า

ม่ายช่าย

เราคิดมากไปเองอีกแล้ว

เปนคนๆนึงในห้องส่งมาว่า

แกจาร้องไห้ไปทามไม

ขี้แยวะ

เราก็ช่าย

เราก็เลิก

แล้วก็นั้งเหม่ออยู่หน้าห้อง

 

แต่ก็ทำให้รุสึกว่า

ใจเราม่ายมีอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว

มานโดนคนเหยียบยำจนม่ายรุจาพูดยังไง

แต่ก็สมควร

เราทามกับนอื่นมาไว้เยอะ

เจออย่างนี้บ้างคงม่ายเท่าไหร่หรอก

 

เมื่อสรุปจุงพบว่า ละครเรื่องนี้สอนให้รุว่า

การเปนคนดีม่ายด้ายช่วยอะไรเลย

------------------------------------------------------------ชี่------------------------------------------

ปล.เราอยากเลวมากกว่านี้ เผื่อเทอจะหันมาชอบคนอย่างเราบ้าง

เราอยากตกตึกมากกว่าสองชั้นเพื่ออยากรุว่าเราจะเปนคนสำคันของเทอบ้างได้ไหม

เราอยากลองตายดูสักครั้งเพื่อบูชาความโง่ของตัวเอง

ที่อุส่าเกิดมาสักครั้งได้เจอเทอ แต่ก็ม่ายสามรถรั้งตัวเทอไว้ได้

เราอยากจะอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงที่ๆเทอม่ายอยากให้อยู่ เพื่อดูแลเทอตลอดไป

เราอยากจะเปนอย่างนี้ อย่างที่เทอไม่พอใจ เพื่อให้เทอด่าเราในวันที่เทออยากระบาย

เราแค่อยากเปนส่วนหนึ่งของชีวิตเทอทั้งๆที่รู้ว่าม่ายมีทาง

เรากับเทอยังคงเหมือนเส้นขนานที่ขนานกันมา

แต่ตอนนี้เรารุสึกว่าเส้นขนานสองเส้นนี้มันกำลังจะแยกออกจากกัน

ทั้งๆที่เราม่ายอยากแต่ก็ม่ายรุจาทามอย่างไร

คนโง่อย่างเราก็ได้แค่พยายามให้มันคงอยู่อย่างนี้ตลอดไป แม้รุว่าจะม่ายมีทาง

 

ปล.2 ขอบคุนกายกะวินดา สำหรับน้องสาลี่ น่ารักมากมาย

รักพวกแกน้า

น้องสาลี่กลับไปแล้ว

งิงิ

 

 

และแล้ว

ชี่คนนี้ก็ได้โอกาดอัพสเปช

หลังจากที่เลยมหาวันเกิดมา 2 วัน

เนื่องจากยุ่งมากมาย

ขอบคุนของขวัญทุกชิ้นที่ให้มานะ

เราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีมากมายอาราย

แต่ก็รักแกนะเว้ย

ขอบคุนจิงๆ "อี้" เพื่อนที่คบกันมา13ปีแล้วสิ

ขอบคุนเอม

แม้เพิ่งรุจัก

แต่แกก็กวนตีนเรา

ขอบคุนกอนอทุกๆคน

ไอติมอร่อยมากมาย

(รุได้ไงว่าเค้าชอบกินไอติม)

ขอบคุนทุกเมสเสสที่ส่งมา

ไม่ว่าจะได้รับหรือไม่ได้รับก็ตาม

ขอบคุนคำพุดแฮปปี้เบิดเดย์ของทุกคน

 

แม้ว่าปีนี้จะเป็นมหาวันเกิด

คือ

เป็นวันจันทร์ที่สามเดือนเจดพอดี

แต่ก็เปนปีที่เราไม่มีความสุขในวันเกิดมากที่สุด

น่าแปลกจิงๆ

คืนก่อนวันเกิดคิดอยู่เหมือนกันวาโครตดีใจเลย

ถึงวันเกิดแล้ว

แต่พอจิง

มันกลับน่าเบื่อที่สุด

คนที่คิดว่าจะส่งแมสเสสมา

ก็ม่ายด้ายส่งมา

คนที่ไม่คิดว่าจะส่งมาก็ส่งมา

แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร

เพราะเราก็เป็นพวกที่ไม่ชอบส่งแมสเสสให้ไคสักเท่าไหร่

 

ช่วงนี้เครียดมากมาย

มีหลายเรื่องที่ติดใจแล้วม่ายรุจาพูดยังไง

พูดได้แค่ว่า

"ใจคนเราอะ

มันก้เหมือนแผ่นไม้

เมือมีไคทำร้ายใจเราอะ

มันก็เหมือนเอาตะปูไปตอกบนแผ่นไม้นั้น

แล้วพอพึ่งมาคิดได้แล้วขอโทดทีหลัง

มันก็เหมือนแกเอาตะปูอันนั้นออกไป

แต่แกอย่าลืมนะ

บนแผ่นไม้ที่แกเอาตะปูออกไปนั้นอะ

มันก็ยังมีรูตะปูที่แกตอกมันเข้าไป

และแกก็ม่ายสามารถจะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

อย่าลืมแล้วกัน

เพราะใจเราก็เหมือนกับแผ่นไม้นั้นแหละ"

 

ตอนนี้เราเบื่อมากมาย

ม่ายมีเพื่อนเลย

เพิ่งรุว่าเพื่อนมันหายากขนาดนี้

หรือว่าเราเองที่นิสัยม่ายดี

เลยม่ายมีไคคบ

แล้วทามไมที่สตรีวิดเราถึงมีเพื่อนหละ

หรือว่าเป็นแค่คบกันหลอกๆ

แต่เราว่าถ้ามานคบกันหลอกๆแต่มันกลับห่วงเรามากมาย

งงๆ

หรือว่าตอนนี้เราทามตัวแย่ลง

มายรุสิ

แต่เราว่า

เดี๋ยวนี้เราทามตัวดีนะ

เรามองคนอื่นมากมายอะ

มองคนอื่นจนลืมมองตัวเอง

 

จาปายกินข้าวแหละ

ไว้วันหลังจากลับมาพิมไหม่

บ๊ายบาย

รักนะจุ๊บๆแคร์นะคิคิ

-------------------------------------------------------------------

ปล.ข้อสอบsummativeสังคมถามว่า "คุณมีเพื่อนแท้กี่คน"

ตอบ ไม่รุสิ เท่าที่จำได้มีเยอะนะ แต่เราม่ายแน่ใจว่านั้นเรียกว่าเพื่อนแท้รึเป่า

 

ขอบคุนอีกครั้งสำหรับ แมสเสส ของขวัญ

 

ขอบคุนเพชรที่ไม่ลืมวันเกิดเรา

แม้ว่าเพชจาม่ายค่อยสนใจวันเกิดของเราก็เหอะ

แต่ก็ขอบคุนสำหรับคำแฮปปี้เบิดเดย์

แม้ว่าชื่อเราจาม่ายด้ายขึ้นบนชื่อเอมเพชเหมือนวันเกิดโจ้

แม้ว่าเราจาม่ายมีของขวัญเหมือนที่เพชให้โจ้

อย่างน้อยเราก็ดีใจ

ที่แกยังไม่ลืมวันม่ายสำคันอย่างนี้

 

ขอบคุนหม่าม๊าที่ให้กำเนิดชี่มา

ชี่รักหม่าม๊านะ

 

"สายหยุดหยุดกลิ่นฟุ้ง  ยามสาย

สายบ่หยุดเสน่ห์หาย     ห่างเศร้า" 

 

งงหละสิ

ขึ้นมาก้เป็นกลอนเลย

ไม่คิดว่าคนอย่างชี่จะมีอารมสุนทรีกับคนอื่นเค้าบ้างหละสิ

งิงิ

เอามาจากเรื่องลิลิตตะเลงพ่าย

ตอนที่พระมหาอุปราชคิดถึงนางสนม

เพราะดี

ชอบๆ

งิงิ

 

อยากจาบอกว่าอาทิตที่ผ่านมาเราทามตัวไม่ดีเลย

ทามตัวได้แย่มากมาย

เอาเปนว่าขอโทดทุกคนก้แล้วกัน

 

เพิ่งรุตัวตอนเรียนอาจานปิง

จานแกบอกว่า

เวลาเรารักใคสักคนอะ

แล้วไม่สมหวังอะ

ที่สำคัน

แม้ว่าเราจะรักหรือทุ่มเทหรือไห้หัวใจเค้าไปสักเท่าไหร่อะ

แต่สิ่งที่สำคันคือ เราไม่ควรเสียความเป็นตัวเองไป

คือหมายความว่าจะเอาอารายไปก้ได้แต่เค้าอะเอาความเปนตัวของเราเองไปไม่ได้หรอก

แค่นั้นแหละ

ก็รุสึกตัวเลยว่า

จิงด้วย

ช่ายๆ

เราไม่ควรเสียความเปนตัวเอง

เพราะฉะนั้น

เราจะเริ่มกลับมาเปนตัวเองอีกครั้งนะเพื่อนๆ

555+

มานจาดีใจหรือเสียจายกานหว่า

 

มีเรื่องจาเล่า

อยากบอกว่า

วานเสา

นู๋น้อยชี่ผู้ไม่รุอิโหน่งอิเหน่

ได้เดินไปเตะตู้เย็นในเซเว่นอิเลเว่นมา

ผลปรากดว่า

บราซิลชนะอาเจนติน่า หนึ่งศูนย์

งิงิ

พุดเล่น

ม่ายเกี่ยว

ผลปรากดว่า

เนื้อหลุดออกมา

งิงิ

ด้วยความโง่

จึงปล่อยให้เลือดมันไหลออกมาอย่างนั้นโดยไม่รุจาทามอย่างไร

งิงิ

และแล้ว

พอกลับบ้าน

ก็เลยไปอาบน้ำแล้วล้างแผล

แสบโครตงะ

แต่ด้วยความมีบุน

ปรากดว่าหายาม่ายเจอ

เลยต้องปล่อยมันทิ้งไว้

ตอนเช้าวันอาทิต

ไปเรียนนีโอ

ปรากดว่าต้าทักว่าแผลมานเน่ารึเป่า

ทามายให้กำลังใจตุอย่างนั้นหละ

งิงิ

แล้วกลางวันก้ไปเดินโดนนำโคลนมาอย่างจัง

พอกลับถึงบ้าน

คนที่บ้านทักว่า

เด๋วก้เปนบาทะยักหรอก

อ่าว

อีกแล้ว

งิงิ

เส้าจาย

แต่ว่าตอนนี้หายาทาเรียบร้อยแล้ว

แต่เดินกะเปกๆอยู่

งิงิ

พุ้งนี้จาใส่รองเท้าเตะไปเรียนดีก่า

 

มีเรื่องจาเล่าอีก

วานก่อน(วานที่ดดนตู้เยนเหงซวยนั้นแหละ)

ตอนขึ้นรถเมย์

ด้วยความดวงดี

บนรถเมย์มีคนงานก่อสร้างที่กลิ่นตัวหอมฉุยมากมาย

ยืนอยู่เตมไปหมด

หลังจากที่ทนสูบกลิ่นไปสักพัก

ปรากดว่ามีกลิ่งไหม่เพิ่งเปิดตัวออกมา

กลิ่นตดนั้นเอง

ครายว่า

ไอ้เหี้ย

กูเหม็นแทบตายอยู่แล้ว

ยังมาตดอีก

มึงกะให้กูตายคาที่เลยช่ายไหม

งิงิ

วันั้นเดินเข้าซอยด้วยอาการมึงเมายาชา

งิงิ

 

ม่ายมีรายแหละ

เข้ามาพิมเล่นๆ

ไปดีก่า

รักพวกแกทุกคนน้า

"รักจุงๆ"

บ๊ายบาย

จุ๊บๆ

 

 

ทามายน้า

 ชีวิตเรามานถึงเส้าขนาดนี้

นอกจากจะรักคนที่เค้าม่ายเคยรักเราแล้ว

ยังทามตัวเป็นคนไร้ค่าที่งี่เง่าคนนึงอีกด้วย

ทามายน้า

ที่คนอย่างเราถึงเกิดมา

รกโลกเปล่าๆ

แค่คนที่เรารักเรายังทามม่ายด้ายเลย

แล้วทามายน้า

ที่เรามักคิดว่าเราทามดีที่สุดเพื่อเค้าแล้วอะ

แต่มานก็ยังม่ายดีพออะ

เรานี่มานไร้ความสามารถจิงๆเลยน้า

คนอย่างเค้าน่าจะเจอกับคนที่ดีกว่าเรา

เค้าด้ายมามาจมปลักกับคนไร้ค่าอย่างนี้

 

เมื่อไหร่ที่เราจะตาย

เมื่อไหร่ที่เราจะตายๆไปสะที

เมื่อไหร่ที่คนชื่อ"ชี่"จะหายไปจากโลก

เมื่อไหร่ที่เราจะมีคุนค่าขึ้นบ้าง

ทั้งเพื่อน ทั้งตัวเอง

ทามายเรารุสึกว่าไร้ค่าสำหรับทุกๆคน

เราม่ายสามารถทามอารายเพื่อคนอื่นได้บ้างเลยหรอ

นอกจากจะเป็นตัวถ่วง

เราเกลียดตัวเอง

เราอยากตาย

เครียด

แต่พูดม่ายออก

ม่ายรุจาทามยางไง

รุแต่วันๆคิดแค่อยากตาย

เมื่อไหร่ที่เราจะตาย

เบื่อ

เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

เค้าไห้เราเกิดมาทำไม

ทำไมเราต้องเกิดมา

เกิดมาก้รกโลก

เกิดมาก็เป็นตัวถ่วง

รักทุกคนนะ

แต่เราอยากตายจิงๆ

ถ้าวันไหนแกม่ายเหนเรา

มานอาจหมายความว่า เราคงจะไปที่ไหนสักแห่งที่ไกลมากๆแล้วก็ได้

รักหม่าม๊า ป่าป๊า

รักข้าวฟ่าง เบน อี้ น้ำ แอม

รักชะมด แอม เอิง กิ๊ฟ ออม มิ้น

รักกอนอทุกๆคน

รักแกนะกายกะวินดา

ขอบคุนไอ้เหี้ยนอสำหรับความช่วยเหลือทุกๆอย่าง

ขอบคุนส้มโอสำหรับการดูแลที่ดีที่สุดที่เราเคยได้รับมา

ขอบคุนเพื่อนๆ814ทุกๆคน

และสุดท้ายนั้

รักนะ "เพช" และก็ขอบคุนที่ทนเรามาปีครึ่ง

สำหรับคนไร้ค่าอย่างเรา

ขอโทดทุกสิ่งที่เราทามผิดไป

ขอโทดนะโสดดิ้งที่เราม่ายเคยทามอารายเพื่อกุ่มเลย

เรามานม่ายช่ายคนดีเราบอกพวกแกแล้ว

"รักแกทุกๆคน"

-----------------------------------------------------------------------------------------------ชี่-----------------------------------

ผมเริ่งรุสึกสะอิสะเอียนกับคำๆนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็จำไม่ได้

 

น่าแปลกที่คนส่วนใหญ่ยังคงชื่มชอบมัน

บางคนถึงขนาดศรัทธาในตัวมันมากกว่าสิ่งอื่นใด

รวมถึงผมในอดีตด้วย

 

คุนเคยได้ยินไหมว่า ที่ไดมีรักที่นั้นมีทุก

คงม่ายมีไคม่ายเคยด้ายยิน

แล้วคุนเคยด้ายยินไหมว่า

ผมว่า

คุนก็คงเคยด้ายยินกันอีกนั้นแหละ

แล้วคุนคิดเหมือนผมรึเป่าว่า

สิ้นเชิงจิงๆ

 

วันนี้ผมได้รับรู้อะไรบางอย่าง

ผมรู้มานานแล้วหละ

แต่เทอมักปฏิเสดผม

แต่วันนี้

ผมมั้นใจแล้วหละ

และผมก็สันยากับเทอว่าผมจะช่วยเทอ

ผมคิดได้ยังไงน้าที่ทรยศใจตัวเอง

คงเพราะว่าผมรักเค้าจิงๆมั้ง

ผมรุสึกว่าเทอจะมีความสุขจิงๆแน่ถ้าได้อยู่กับนายนั้น

และเทอก็บอกผมว่า

การรักไคสักคนแค่เห็นเค้ามีความสุขก้พอแล้ว

ผมเพิ่งเห็นด้วยกับประโยคนี้

แต่อีกใจของผมก็ไม่อยากจะเสียเทอไป

เจ็บจิงๆแหะ

ผมว่าเจบยิ่งกว่าตกตึกสองชั้นอีก

(ผมม่ายด้ายตั้งใจจะล้อไคนะ)

 

 

แม้ว่ารักของผมจะไม่ได้จบลงที่ความรักของเรา

แต่ผมขอให้คนทุกคนบนโลกมีความสุขกับความรัก

แม้ว่าผมจะไม่เชื่อมั้น แม้ผมจะเลิกศรํทธาในตัวมัน

แม้ว่าผมจะไม่ได้จบลงที่มัน

แต่ผมก็มั้นใจว่าความรักที่เทอเคยมีไห้ผมแม้ว่ามันจะเล็กน้อย ต่ผมรุ้สึกถึงมันจิงๆนะ

และผมก็อยากให้เทอคนนั้นยังคงศรัทธาในความรักอย่างเดิม

เพราะผมคิดว่าอย่างน้อยมันก็ยังมีประโยชน์

ตรงไหนอะหรอ

เพราะมันเคยหล่อเลี้ยงชีวิตผมให้มีแรงเดินต่อไปได้เสมอ

เชื่อผมสิ

คงเพราะความรักของเทอ

ขอบคุนนะ

 

ขอให้ทุกๆคนที่มีควมเส้าไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ตั้งแต่โดนมดกัดไปจนถึงอกหักอยากฆ่าตัวตายเช่นเรา

ก็ขอให้มีความสุขผ่านเข้ามาสักที

กับชีวิตที่มันเหี่ยวเก็ขอให้เจอเรื่องดีนะ

ทุกๆคน

อนุโมทนาสาธุ

______________________________________________________________________________________

 

บางทีความรักก้สอนให้เรารุจักความสุขความทุกในเวลาเดียวกัน

เทอก็สอนให้ชั้นรุจักเช่นนั้นเหมือนกัน

 

 

 

วันนี้นอะไรเอ๋ย

เฉลยๆ

วันเปิดเทอมวันแรก

วันแรกของเทอม

วันแรกของปีการศึกษา

วันใหม่

วันหลังเมื่อวาน

และ

"วันที่ฉันยังคงรักเทอ"

 

ดีใจมากๆเมื่อพบว่า

วันนี้เราได้เดินขึ้นไปส่งเทอที่ห้องตอนเช้า

งิงิ

ชอบอะ

ชอบอยู่กะเทอสองคน

ชอบตอนที่เทออ้อนให้เราไปด้วย

แต่

แต่

แต่

แต่ก็ไม่ชอบเลย

ที่ให้เทออยู่กับใคร

คนนั้นที่ฉันไม่อาจเป็นได้

ไม่ชอบเลย

สายตาที่เค้าคนนั้นมองเทอ

เพราะมันเป็นสายตาเดียวกับที่ฉันมองเทอ

ต่างก็ตรงที่ของเค้า

มันเป็นสายตาที่มีความหวัง

แต่ของชั้น

มันเป็นแค่สายตาที่ไม่มีวันเป็นจิง

 

อยาก

อยากไปหาเทอ

อยากไปหาเทอ

อยากไปหาจริงๆ

แต่บางสิ่งก็ทำให้เรารุ้สึกว่า

เราไม่ควรไปหาเทออีก

เราไม่ควรแม้แต่จะเข้าไปในห้องเทอ

เราไม่ควรทำอะไรทั้งสิ้น

เพราะยิ่งเรารู้ เราเห็นเค้าคนนั้นกับเทอเท่าไหร่

เราก็จะรู้สึกว่า

มันคือตัวเราในอดีตยืนอยู่ตรงนั้น

ที่ตรงนั้นเคยเป็นของเรา(รึเป่านะ)

แต่ทุกอย่างก็แค่"เคยเป็น"

 

ตอนนี้

ปัจจุบันนี้

เรา

เทอ

เค้าคนนั้น

เราคือคนสามคนที่ยืนอยู่บนจุดเดียวกัน

แต่คนละตำแหน่ง

คนละฐานะ

คนละความสัมพันธ์

ก็แค่คนเก่า

ส่วนคนนั้นก็คนไหม่

แม้ว่าเทอจะปฎิเสธ

แต่การกระทำมันบอก

บอกว่าเทอเลือกทางเดินใหม่แล้ว

ทางเดินที่ไม่มีเรา

ม่ายรุ

ม่ายรุจิงๆ

 

สิ่งที่เรารุ

ก็เหมือนม่ายรุ

เพราะม่ายสามารถทำอะไรได้

ทำได้แค่เจ็บไปวันๆ

ทำได้แค่มองหน้าเทอแล้วบอกกับตัวเองว่า

มันไม่ใช่ของเราแล้ว

ทำได้แค่ใช้ลมหายใจที่เหลือต่อไปอย่างไร้คุนค่า

ทำได้แค่เดินต่อไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

ทำได้แค่มองดูเทอกับเค้าค่อยรักกัน

ทำได้แค่บอกให้เค้าดูแลเทอ

ทำได้แบอกเทอว่าเค้าหนะดีแล้ว'

.

.
.
.

.

.

.

"ทำได้แค่ปล่อยเทอไปกับเค้า"

ชั้นทำได้แค่นั้นเอง

ปล่อยวาง

 

ในเมื่อเทอเลือกจะไป

คำว่า"รัก"ที่คนบอกว่ามีค่าแค่ไหน

ก็ม่ายสามารถห้ามเทอม่ายไห้ไปกับเค้าด้าย

คำว่า"รัก"ก็แค่คำไร้ค่าคำนึงเท่านั้นเอง

 

ทุกครั้งที่จอเทออยู่กับเค้า

ชั้นคนนี้ก็ทำได้แค่มองดูแล้วเดินจากไป

ทั้งที่จิตใจในตอนนั้นมันเจ็บสะจนอยากจะเอามันโยนทิ้งไป

ทั้งที่ขาทั้งสองข้างมันไร้เรี่ยวแรง

แต่ที่รู้ๆคือชั้นไม่ควรอยู่ตรงนั้น

นั้นคือเหตุผลที่ชั้นมักจากไปทุกครั้ง

เพราะชั้นทำได้เท่านั้น

 

เคยคิดว่าทุกอย่างมีปฎิหารยื

เคยคิดว่าม่ายมีคำว่าเป็นไปไม่ได้บนโลกนี้

เคยคิดว่าเรารักกัน

แต่ก็แค่เคยคิด

และหวังกับสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจิง

ชั้นก็แค่นักฝันคนนึงเท่านั้น

 

 

นักฝันลมๆแล้งๆ

นักฝันที่มันไร้หัวใจ

นักฝันที่มันรักเป็นแค่เทอคนเดียว

ก้แค่นั้น............

______________________________________________________________________________

 

ปล.ผมอยากบอกเทอว่าผมรักเทอจิงๆ แต่พอจะรักใคจิงๆสักทีเค้าคนนั้นกลับไม่รักเรา

      ฟ้ามักจะลงโทดคนเลวด้วยวิธีนี้เสมอหรอ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจิงๆ

ผมอยากบอกฟ้าว่า

แน่มาก

เพราะมันทำให้ผมหายใจม่ายออกทั้งร่างกายและจิตใจ

ก็คุนคือชีวิตของผมหนิ