หวาดดีงะทุกๆคน

ช่วงนี้ยุ่งมาก

บางทีเรารุสึกว่าอยากจะล้มลงไปตรงพื้นข้างหน้าเราเลย

เหนื่อยหวะ

อีกสองวันจะถึงงานพรอมแล้ว

ดีจายๆ

 

เราชวนเทอไปดูหนังพุ้งนี้ด้วยอะ

แต่เทอปฎิเสดที่จะไปกับเรา

งิงิ

เราน่าจะรู้คำตอบก่อนถามแล้ว

แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะถาม

เพื่อว่าบางที

เทออาจจะตกลงไปกับเราก้ด้าย

งิงิ

แต่ก็เปนอย่างที่เราคิดไว้นั้นแหละ

งิงิ

 

ชีวิตนี้

พูดจิงๆแล้ว

บางอย่างเราก็สามารถจาทยอารายไว้ล่วงหน้า

โดยไม่ต้องพึ่งโหราศาสตร์หรือไสยาศาสตร์เลย

เพราะชีวิตทุกวันนี้มันหมุนเปนวงกลม

เหมือนกับความรักนั้นแหละ

หมุนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ที่เดิม

 

ความน่าเบื่อของชีวิตไม่ได้จบสิ้นแค่นั้น

มันตามหลอกหลอนแม้กระทั่งในฝัน

ในฝันมักจะมีสิ่งสวยงาม

ซึ้งหลอกให้เราหลงไปกับมัน

และไม่อยากตื่นขึ้นมา

 

งิงิ

พร่ามานานยังเนี่ย

ช่างเหอะจะไปนอนแล้น

ฝันดีนะ

ทุกๆคน

 

ปล.ขอบคุนทุกคนที่เข้ามาเม้นให้น้า

แล้วก็ขอบคุนน้องชะมดที่อยู่กับเราเวลาเราอยู่คนเดียว

แล้วก็ยอมไปซื้อผ้ากับเราน้า

ฝันดีนะ เทอคนนั้นที่เรารักเสมอมา

สาหวาดดีเพื่อนๆที่รักทูกกๆคนนนนน

ช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยมาก

จนม่ายมีเวลาเข้ามาอัพ

ทามงานๆแล้วก๋เรียนๆ

เบื่อแล้วอะ

ชีวิตแบบนี้เบื่อๆแล้ววะ

อยากรุว่าช่วงนี้แม่งมีไคมีความสุขกับชีวิตบ้างวะ

ช่วยมาบอกหน่อยดิ

กูจาด้ายรุว่า

คนมีความสุขเค้ามีหน้าตาเปนยังไงกัน

ที่เครียดนะ

ม่ายด้ายเครียดเรื่องงานอะไรหรอก

เครียดเรื่องเดิมๆที่เคยบ่นอยู่บ่อยๆนะแหละ

 

ช่วงนี้แวะๆไปหาเทอบ้าง

ช่วงปรามานกางวัน

ก็ดี

อย่างน้อย

การได้เหนหน้าเทอมันก็ทำให้ชีวิตเรามีความสุขม่ายน้อยเลย

วันนี้ทะเลาะกันนิดหน่อย

จิงๆก็ทะเลาะกันเกือบทุกวันอยู่บ่อยๆ

เราทามให้ของเทอหายอะ

เรากะว่า

เราอยากจาหายไปจากชีวิตเทอเลยวะ

เรามันตัวซวยอะ

อยู่ใกล้เทอแล้วแม่งมักมีเรื่อง

 

เห้ย

เด๋วกลับมาเขียนต่อ

แม่ไล่ไปกินข้าว

แปป

 

อือ

วานนี้ยุ่งวุ่นวายมาก

เรียนอรรณพเสดแล้วก็ปายนั้งเรียนเอนคอนเซปต่ออีก

จากนั้นก็รอหนูอังสุมาลิน

ไปกินข้าวด้วยกัน

(โทดทีนะแม้ววานนี้มีปราชุมเลยรีบกิน)

ก่าจาเดินไปเตรียม

ปาเข้าไปบ่ายสองครึ่ง

ปรากดว่าเค้าย้ายมาประชุมกันที่

โยต้าที่สยาม

จาบ้าตาย

 

ประชุมตั้งแต่เที่ยงถึงห้าโมงครึ่ง

ตาลายอย่างแรง

แล้วก็ตองรีบไปเรียนต่อตอนห้าโมงครึ่ง

นั่งเรียนคนเดียว

เหงาจัง

ยังจำได้ถึงเมื่อวันก่อนๆ

ที่มีเทอนั่งเรียนด้วยกัน

 

เมื่อวานทะเลาะกะเทอแรงมาก

ก็ม่ายเชิงว่าทะเลาะหรอก

แต่ม่ายรุจาพุดยังไง

เมื่อวานตาบวมเลย

อย่างที่เค้าบอกอะแหละ

เราแค่คิดไปคนเดียว

เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันแค่ความฝัน

ตื่นขึ้นมาสะที

"รักเอง ช้ำเอง"

สมๆ

 

ยังไงก็จะยังยืนยันว่า

รักเทอเสมอมา

จากวันนี้

จนกว่า

จะถึงวันที่เรา

จาม่ายอยู่บนโลกนี้แล้ว

ขอสันยา

 

"ความทรงจำที่หายไป"

            "ชี่"

ปล.ฝันดีน้าทุกคนดดยเฉพาะเทอคนนั้น

วันนี้

ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเหมือนเดิม

แต่คงเปนเช้าที่ไม่สดใสดังเช่นเคย

เช้าที่ไม่มีเทอ

มันดูมัวหท่นจนไม่อยากจะตื่น

และยังแปลกใจที่ว่า

ทำไมตื่นขึ้นมาทีไร

ต้องคิดถึงเทอคนแรกด้วย

อยาก

ยังอยากจะกลับไป

ถึงวันเก่าๆ

หากแต่มันคงเป็นไปไม่ได้

 

วันนี้ไปเรียนสยาม

เดินคนเดียว

บนถนนแห่งความเดียวดาย

ที่โรยตัวอยู่เบื้องหน้า

ที่ซึ้งเคยมีคนๆนึง

เคยเดินด้วยกัน

 

ดีเจเปิดเพลง

ที่จะโดนใจวัยรุ่นในขนะนี้

เราเองได้แต่คิดและถามตัวเองว่า

เปนไงหละ

ชีวิตที่ไม่มีเทอ

แกรุสึกยังไงกันแน่

ชี่

 

คนที่เดินผ่านมาผ่านไป

คู่แล้วคู่เล่า

บาดตาหวะ

แม่ง

เกลียดตัวเองหวะ

 

กลางวันแล้ว

กินข้าวคนเดียว

พลางนั่งคิดไปว่า

วันนี้เทอจะเรียนพิเสดแล้ว

คงจะได้เจอกับนายนั้น

ที่เทอคงอยากเจอมานาน

เค้าจะเปนยังไงกันน้า

เทอคงจะมีความสุขมากกว่าตอนที่เราเคยอยู่ด้วยกัน

เทื่อปิดเทอมที่แล้ว

ไม่คิดว่า "ความรัก" เราจะจบลงอย่างนี้

แต่ก็ไม่มีใครที่สามารถห้ามไม่ไห้มันเกิดขึ้นได้

ความจิงก็ยังคงเป็นความจิง

 

เยนแล้ว

เรานั่งดูมือถือ

มือถือที่เทอจะโทเข้ามาก็ต่อเมื่อ

เทอต้องการความช่วยเหลือ

รุสึกดีนะ

ที่เทอยังคงนึกถึงเราเปนคนแรกเวลามีปันหา

ยังคงรุสึกดีเสมอ

 

วันนี้

ชีวิตช่างเงียบเหงา

และยังคงจะเปนอย่างนี้ต่อไป

เพราะความรักเรามันคงเหมือนเส้นขนาน

ที่ไม่ว่า

เราจะพยายามเข้าหาเท่าไหร่

เทอก็จะพยายามเบนออกเท่านั้น

ดังเส้นขนาน

ที่ห่างกันคงที่

และไม่มีวันที่จะตัดกันเช่นเคย

 

ปายหละ

บ๊ายบาย

                                                                                                                  "ชี่"

 

 

สาหวาดดีทุกคน

ชีวิตคนเรานี่ก้แปลกเนอะ

หลายๆสิ่งผ่านเข้ามาแล้วก้ผ่านไป

ดังเช่นเทอคนนี้

อยาก

อยากให้เทอหยุดอยู่ตรงนี้

จาพอมีทางเปนไปได้ไหม

ที่จะทำให้เทอ

หยุดอยู่ตรงนี้

 

สิ่งเหล่านั้นคงเปนไปไม่ได้

ใช่ใหม?

แม้ว่าจะมีคนเคยบอกว่า

"ความรักทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้

เป็นไปได้

แต่คงไม่ใช่สำหรับเทอและเรา

แม้ว่าจะ"รัก"เทอขนาดไหน

แต่ก็ไม่มีทางจะทำให้

เรารักกันได้

อาจจะเพราะเรา"รัก"เทอข้างเดียว

 

เมื่อก่อนเคยเชื่อว่า"ความรัก"คือ

สิ่งที่ยิ่งไหญ่

แต่มาตอนนี้พอเข้าใจแล้วว่า

"ความรัก"ไม่ได้ยิ่งไหญ่อย่างที่คิด

         'คำว่ารัก คำที่ยิ่งไหญ่ ถูกสั่งสอนให้เชื่อมายังนั้น ทำเพื่อรัก ทำสะยิ่งใหญ่ แต่กลับเห็นแค่เทอไปจากชั้น'

 "ความรัก"ของเรา

ม่ายช่ายสิ

ของแค่เราคนเดียว

เริ่มต้นขึ้น

ตอนนี้มันกำลังจะจบลงแล้วหละ

จิงๆ

ถ้าจะพูดไปมันจบไปนานแล้วหละ

แต่เราไม่เคยยอมรับ

ก็เท่านั้นเอง

 

เพราะความเหนแกร่ตัวของเราเอง

ที่ทำให้ทั้งตัวเองและคนอื่นต้องมีทุกไปด้วย

โดยเฉพาะเทอคนนั้น

คงจะรุสึกรำบากใจแย่เลย

ที่ต้องมีคนเลวๆคนนี้เกาะแกะอยู่ตลอดเวลา

อย่างที่เทอบอกนั้นแหละ

เรามันน่ารำคาน

พูดมาถึงตรงนี้

คงดูเหมือนเรามอง"ความรัก"ในแง่ร้ายมากเนอะ

แต่จิงๆแล้ว

เราเคยมองมันในแง่ดีเกินไป

"ความรัก"ที่คนอื่นบอกกันว่ามันดีหนักดีหนาอะ

เรามองมันไม่เหนอีกแล้ววะ

มันมีอยู่ในอากาศจิงหรอ

ไอ้"ความรัก"ที่ว่าหนะ

ถ้าจะบอกว่า"ความรัก"มีอยู่ในอากาศจิง

เราก้ขอยืนยันว่า"ความทุกข์"ก็คงจะมีอยู่ในอากาศเช่นเดียวกัน

 

แต่หากจะมีไครที่ปฎิเสดที่เราพูดเราก็ไม่ว่าหรอก

ปต่ตอนนี้เรามองไม่เหนแล้วว่า

"ความรักไท่เคยมองว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม

มันเป็นยังไงกันแน่

 

ยังไง

ก็จาจบ

ก็ขอขอบคุนเทอคนนั้น

คนเดิม

ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา

เรามีความสุขทุกครั้ง

ที่เราได้อยู่ใกล้เทอนะ

เราไม่เคยรักเทอน้อยลงเลย

แม้ว่าเราจะทะเลาะกันแรงขนาดไหน

และยังคงมั่งใจอยู่ว่า

"ฉันรักแกจิงๆวะ"

ขอบคุนสำหรับความรุสึกดีๆที่มีไห้กันนะ

 

 

                                                                                                                       "ชี่"

ปล.รุรึเป่าว่า

ที่อ่านมาทั้งหมดอะ

มานมีคำว่า"รัก"ทั้งหมดสิบสี่คำ"

มันหมายถึงอะไรด้ายบ้างอะหรอ

หนึ่ง มานหมายถึง วันที่สิบสี่กุมพา วันแห่งความรัก ที่ดูเหมือนว่าปีนี้มันจะดูเงียบเหงามาก

สอง ลองเอาวันเกิดเทอบวกวันเกิดเราสิ

สาหวาดดีทุกคนงับ

วานนี้เปนวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเราวันนึงเลย

เราม่ายเข้าใจเลยว่าเทอเปนไร

ช่าย เราขอโทด

เราตื่นสายเลยไปนั่งเรียนด้วยม่ายด้าย

เราปายถึงสยามเที่ยงก่าๆ

เราเข้าไปนั่ง

เทอม่ายทักเราเลย

ทามเหมือนม่ายเหนเราอยู่ในสายตา

(ซึ่งปกติมันก็คงจาเปนอย่างนั้นมั่ง)

เราถามเทอว่า

มือเปนราย

เทอม่ายตอบ

เรายื่นมือไปจะไปจับ

เทอม่ายให้จับ

ม่ายตอบว่าเปนราย

 

เลิกเรียนแอพพลาย

เราเดินออกมา

เทอม่ายค่อยพูด

เราถามเทอตั้งเยอะ

เทอทำท่ารำคานเราไหญ่เลย

 

เราตามเทอปายที่ชิดลม

เทอเดินหนีเราอยู่ตลอดเวลา

เราเลยเพิ่งเข้าใจตอนนั้นแหละว่า

เทอรำคานเราขนาดไหน

เลยตัดสินใจกลับสยาม

 

วานนี้เรียนทั้งวัน

เพิ่งกลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม

เทอออนเอมอยู่

คุยกานนิดหน่อย

ก็ดี

 

จาปายแหละ

พ่อด่า

"รักเทอนะ"

 

 

 

"ชี่"

 

ม่ายยอมตื่น

เมื่อคืนนอนดึกปายหน่อย

พอตื่นขึ้นมา

ก็รีบโทหาเทอ

บอกว่าเจอกันที่สยามนะ

เพราะเราตื่นสาย

ไปถึงสยามปรามานสิบเอ็ดโมงแหนะ

ก็รถมานติด

 

 

(แค่เทอนะที่นั่งเรียน เราอะนั่งคุย)

ก็เทอชอบหาเรื่องเราหนิ

แถมชอบทามเสียงดุใส่

ชิชิ...นึกว่ากัวอ๋อ...หา

 

 

เลิกเรียนปรามานบ่างครึ่ง

เราเลยเสนอไปกินยูซีซีที่สยามเซ็น

เทอบอกว่าอยากกินเกรฮาว

แต่ก็ม่ายยอมกินเพราะลืมเอาบัตรลดมา

ชิชิ...ยัยบ้า...

ไปๆมาๆเลยกินยูซีซีนั้นแหละ

 

เพราะเรียนพิเสดทุกที่เหมือนกัน

กินยูซีซีกันบ่อยโครต

จามด้ายว่าแรกๆเรามักจะเกลียดร้านนี้

เพราะมานแพง

แต่ก็นั้นแหละ

มานกลายเปนร้านประจำร้ายหนึ่งที่เรากินด้วยกันบ่อยๆ

รองจากแมค

งิงิ.....คิดถึงวันก่อนๆจิงๆ

 

เสดแล้วก็นั้งรถไฟฟ้ามาที่สุรศัก

รอพ่อเทอสะนาน

แล้วเราก็เดินๆมารอรถเม

เหนรถเทอวิ่งผ่านไปด้วยแหละ

แล้วรถก็ผ่านไป

แต่สายตาเรายังคงอยู่ที่เดิม

รอรถเมนานมาก

ดำเลย

แดดมานแรง

 

 

กลับถึงบ้าน

เซงงะ

กะจะโทหาเทอหละ

แต่เดียวกัวเทอรำคาน

เลยตัดสินจายนอนแผ่หราอยู่ที่บ้าน

แล้วสักพักก็ออกไปเรียน

 

ตอนนี้กามลังปรับปรุงสเปชตัวเองอยู่

โทดทีหละกานถ้ามานม่ายค่อยมีรายดี

เหมือนเจ้าของเลย

 

สเปชเทอเปนรายม่ายรุ

แก้ม่ายด้าย

งงมากมาย

 

ม่ายมีรายแหละ

จาปายช่วยเทอทามสเปชต่อ

 

                                                                                                                    ขอให้วันพุ้งนี้ฝนไม่ตก

ปล.ถึงเทอคนนั้น....ยังอยากให้เรากลับมาเปนเหมือนเดิมเสมอ

 

จนบางทีเราเองก็งงว่าเรารักมันแบบไหน

แต่ความรักที่ดีนะ

มันไม่มีขอบเขตหรอก เราว่านะ

สำคันแค่เรารักเค้าจิงๆรึเป่า

แล้วพร้อมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเค้าได้รึเป่า

บางทีความรักอาจจบด้วยความเจบปวด

แต่มันจะมีคุนค่ามากหากความรักนั้นเราพยายามทำเพื่อคนที่เรารักจิงๆแล้ว

ไม่ว่าจะจบลงแบบไหน

อย่างน้อยคนที่เรารักก็มีความสุข

และตอนนั้นเราจะมีความสุขด้วยเช่นเดียวกัน

หากเรารักเค้าจิงๆ

เราเองก็เปนคนหนึ่ง

ที่ไม่สามารถพูดได้หรอกว่าดีพอรึยังกับสิ่งที่เราทำให้เทอ

แต่เราก็ทำทุกอย่างเท่าที่เราจะทำได้เพื่อเทอมาตลอด

                                                                                               ขอให้พวกแกทุกตัวที่อ่านเจอรักแท้ไวๆหละกาน

 

 

ความรักของเราเริ่มจ้นขึ้นโดยไม่คาดคิดว่าจะเกิด

เราเพิ่งย้ายโรงเรียนมาได้ไม่นาน

เพื่อนที่นี้ต่างจากโรงเรียนเก่ามากมาย

เราเจอเทอครั้งแรก

เทอกำลังโดนทำโทดกับเพื่อนของเทอหน้าห้อง

เนื่องจากเทอเข้าห้องช้า

ตอนนั้นคิดในใจ

แม่งหน้าก็ไม่ดีแถมแม่งเข้าห้องสายอีก

ทามให้คนอื่นต้องโดนบ่นไปด้วย

 

 

หลังจากนั้นไม่นาน

เราก็โดนย้ายที่

รายวะ!โดนนั่งกับครายเนี่ย

แม่ง อยากนั่งกะแม้วมากกว่าวะ

ซวยจิง เบื่อโรงเรียนโคด

 

 

หลังจากนั้นเราก็คุยกานนิดๆหน่อยๆ

ตามมารยาท

เทอม่ายค่อยพูด

ดูเงียบ เรียบร้อย

 

เราสนิทกันมากขึ้น

แทบจาพุดด้ายว่า

คนสองคนที่ดูแทบจาเข้ากันไม่ได้เลย

กลับเข้ากันได้ดี

หรืออาจจาพุดด้ายว่าถ้าเหนชี่ที่ไหนเหนเทอที่นั้น

ขนาดปาท่องโก๋ยังอาย

 

และแล้วจากกลุ่มคนเล็กๆก้กลายเปนกลุ่มคนขนาดใหญ่

และแล้ว

กุ่มเราก้เกิดขึ้น

ตอนนั้นเรามีกันเก้าคน(จามด้ายไหมว่าทามไมมีเก้า)

แต่เทอกับเราก็ยังคงสนิทกันเหมือนเดิม

เรารุเรื่องเทอมากขึ้น

เทอก้รุเรื่องเรามากขึ้น

 

แลแล้วไม่รุเพราะอะไร

วันนั้นเปนวันเรานอนไม่หลับ

คิดไปคิดมา

ก้มีคำพูดคนๆหนึ่งลอยขึ้นมา

ช่ายๆ มันเปนคำถามของยัยแม้วตัวแสบ

ที่ไปเรียนอาจานปิงด้วยกันในเยนวันหนึ่ง

ในคืนนั้นเรานอนคิดทั้งคืน

แล้วหาคำตอบให้กับตัวเอง

ยัยเนี่ยนี่นะ น่ารัก ดูกันยังไงวะ

ยังไงก้ม่ายใช่สเปคเรา

แต่สักพักหน้าเทอก้ลอยขึ้นมา

อื้ม ดูไปดูมาก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ

 

และนั้นแหละ ที่ทามให้เราได้เริ่มรู้จักคำว่า"รัก"

 

ป.ล. คำพุดที่ยกมาอาจม่ายตรงร้อยเปอเซน เพราะกูจามม่ายด้าย โทดทีด้วยหละกาน

        จามด้ายว่าหลังจากนั้นม่ายนานเราก็สอบซัมกันครั้งแรก อยากจาบอกว่าสอบครั้งนั้นเราม่ายด้ายอ่านหนังสือสอบเลย คะแนนห่วยแตกมาก เพราะตอนนั้นเราแทบจาบ้าม่ายไหวแล้ว เรามีรูปเทออยู่รูปนึง ตอนนั้นเอามาตั้งเป็นดิสเพลคอมนั้นดูทั้งวันม่ายด้ายอ่านหนังสือ "แต่จ้องหน้าเทอในคอม!!"ตอนนั้นเพิ่งรุจิงๆว่า ชั้นรักแกว่ะ