| Profilo di ...Z-HEE...คนที..."--[[++Z=HEE++]]--รัก_น้...FotoBlogElenchi |  Strumenti  Guida |
|
26 aprile เรื่อยๆ"อยากขอร้องสักอย่าง
อยากจะขอให้เหลือหนทางให้ฉันนั้นเดินได้อยู่
โปรดอย่าถามกันเลย
อย่าเพิ่งถามฉันเลย
เรื่องราวของเราทั้งคู่
ไม่อยากจะพูด จะบอก
ไม่มีเหตุผลจะบอก
ฉันเองก็ไม่เคยคาดคิด
ไม่เคยรู้
เขาไม่รักฉันแล้ว
คือ สิ่งที่ฉันรู้"
งิงิ
อยากจะบอกว่า
ทะเลาะกานอีกแล้ว
งิงิ
เครียดมากมาย
ไม่พูด ไม่คุยกันอีกแล้ว
ทุกทีเลย
ทำไมน้าๆ
นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว
ยังคิดถึงวันเก่าๆของเราอยู่เลย
น่าแปลกที่มันไม่ด้ายหายไปง่ายอย่างที่คิดไว้เลย
ทุกเรื่องยังจำได้หมด
ทุกตอน
เส้า
ตกลงมันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีเนี่ย
แล้วจะมีไคบอกได้ไหมว่า
จะทำยังไง
ไห้เทอหายโกดเรา
ไครุ
ช่วยบอกหน่อย
ถือว่าทำบุญทำทานน้า
งิงิ
ไปแหละ
งานเยอะมากมาย
เส้ามาก
ปล.ไครุรีบบอกเรวๆน้า
ก่อนที่เค้าจาตาย
ไม่ไหวแล้ว
คิดถึงเทอจังเลย จาบ้าตาย
คนไรวะ 19 aprile งมงาย"ไม่ผิดใช่ไหมที่ชั้นจะยัง"รักเทอ"
ไม่ว่าเทอกับชั้นวันนี้จะอยู่แสนไกล
ก้ยังจะรออย่างมีความหวังยังคงไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าใครจะมองว่าชั้นงมงาย
ชั้นก็ยังรักเทอ"
"ไม่ผิดใช่ไหมที่ชั้นมีเทอคนเดียวในหัวใจ ไม่ว่ายังไง ชั้นก็ยังรักเทอ"
ช่วงนี้
มีแต่คนบอกให้เราเลิก
เลิกทุกๆอย่าง
มีแต่คนหาว่า
เราฟุ้งซ่าน
หาว่าเราคิดไปเอง
เลิกซะ
ทั้งๆที่รุดีกว่าคนอื่น
ว่าความเป็นไปได้มันแทบไม่มี
แต่ชั้นคนนี้
ก็ยัง"งมงาย"
ไม่เคยคิด
ว่าคนอย่างชั้น
จาเป็นอย่างนี้
แค่รักไคสักคนยังทำไม่ได้
จามีไคสักกี่คนบนโลกนี้นะ
ที่ไม่มีสิดรักคนที่เรารักได้เลย
ม่ายเคยคิดว่าชีวิตจะจบลงแบบนี้
น่าจะจบไปทั้งชีวิตเลยจะยิ่งดี
"ชีวิตที่ไร้ค่า"
ชั้นจะยังรู้สึกในแบบที่ชั้นจะมีให้เทอเสมอไป
แด่เจ้าหญิงของชั้น
"รักเทอ"
17 aprile เจ้าชายน้อย"ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะพูด แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่พูดเช่นกัน
ความเงียบ บางครั้งมันคงจะดีกว่าสำหรับเราสองคน
ผมไม่คิดว่าวันนั้นจะมาเร็วขนาดนี้
ผมไม่สามารถเก้บความรู้สึกของผมที่มีต่อเทอได้
มันเป็นความผิดของผมเองที่ทำให้เรื่องมันเป้นเช่นนี้
ขอโทษจิงๆนะ"ฟ้า"
ขอโทษจิงๆ"
งงหละสิ
อารายเนี่ย
มันเป็นบทหนังสั้นเราเอง
เรากำลังจะทำหนังสั้น
นั้นคือตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ
ถ้าสนใจหละก็
อย่าลืมติดตามชมนะ
วันนี้ยังคงเป็นเช่นวันก่อนๆ
ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา
เทอหายไป
มันทำให้เรารุว่า
นอกจากที่เทอจะคอยหลบเราและไม่พูดกับเราแล้ว
เทอยังรำคานเรามากจนหายไปจากชีวิตเราโดยไม่บอกไม่กล่าว
เราอยากจะหายไปจากโลกนี้เลย
ไม่รุเพราะทำไม
อาจเพราะว่าไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่แล้วมั้ง
อยู่ไปทุกข์ใจเป่าๆ
แต่แล้ว
เราได้อ่านหนังสือเล่มนึง
ชื่อว่า
เจ้าชายน้อย
เชื่อว่าทุกคนคงเคยอ่านแล้วสิ
นั้นหละเป็นเหตุผลนึง
ที่เรายังไม่ตัดขาดจากโลกภายนอกที่เราตั้งใจจะทำ
มันทำให้เรานึกถึงเทอคนนั้น
ดอกกุหลาบของเรา
ที่เราคอยดูแลมัน
คอยหาที่บังลม
คอยรดน้ำ
คอยฟังมันบ่น
แต่เราก็รุว่า
สิ่งที่เราได้ทำนั้น
มันทำให้เรามีความสุข
"บางสิ่งเราไม่สามารภเห็นได้ด้วยตาแต่เห็นได้ด้วยใจ"
ทำให้ยังคงนึกถึงเสมอ
"ดอกกุหลาบของฉัน"
น่าแปลก
ที่เทอยังคงไม่พูดกับเรา
ไม่ใช่สิ
ไม่น่าแปลกที่เทอไม่พูดกับเรา
ยังคงอยากจะหลบหน้าเรา
ไม่พูดกับเรา
แต่ถึงยังไง
เราก็ยังรู้เสมอว่า
เรารักเทอ
งิงิ
ความรัก
เส้าจัง
ปายหละ
เส้ามากมาย
ม่ายรุจาเขียนยังไง
ทำไมดอกกุหลาบของชั้นชอบขี้งอนอย่างนี้นะ
รัเทอเสมอ
เจ้าหญิง 12 aprile ความแตกต่างแด่ เจ้าหญิงของฉัน "และแล้วก้ถึงเวลา และแล้วเทอก็ต้องไป ฉันก็เข้าใจที่เทอเลือกเดิน ฝืนยิ้มด้วยความยินดี ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิด ได้แต่ยืนมองเทอเดินไปกับเค้า
รัก แม้รักยังไงก้รัก ได้เพียงหัวใจ สุดท้ายต้องยอมเป็นคนที่ปวดร้าว"
วันนี้ มีเรื่องราวเกิดขึ้นม่ายมากมาย แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในใจ มันมากมายเหลือเกิน เรื่องที่ยังคงเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา
เทอกับชั้น เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ชั้นยังคงจำมันได้ ทุกๆครั้ง ที่เราเจอกัน ทุกๆครั้ง ที่ฉันโทหาเทอ ทุกๆครั้ง ที่ฉันฝันถึงเทอ ทุกๆเรื่องราว ที่เกิดจากเราสองคน ฉันยังคงจำมันได้เป็นอย่างดี
วันเวลาผ่านไป คนย่อมเปลี่ยนแปลง ฉัน เปลี่ยนไป เทอ เปลี่ยนไป
ฉัน รักเทอมากขึ้นทุกวัน เทอ เบื่อกับคนเดิมๆและต้องการหาสิ่งไหม่
ฉัน เป็นคนอยู่กับที่ เทอ เป็นคนที่เบื่ออะไรง่าย
ในทุกๆวันที่เทอมีปันหา ในวันนั้น จะมีฉันอยู่เคียงข้างเทอเสมอ
ในทุกๆวันที่ฉันเหนื่อยล้าและอ้างว้าง เทอมักจะไม่ได้อยู่ข้างๆฉัน
ฉันไม่ผิด และ เทอไม่ผิด
เราสองคน ม่ายเคยมีไคผิด
เราแค่เดินไปตามทางของตัวเอง
ฉันเลือกทางของฉัน ทางที่มันไม่มีวันเป็นจิง
เทอ เลือเดนในทาง ที่มันคือความเป็นจิง ซึ่งไม่มีฉันอยู่ในนั้น
เราสองคนต่างกัน และ รักของเราสองคนก็ต่างกัน
แต่ถึงยังไง ฉันก็ยังจะเลือกเดินในทางนั้น ทางของฉัน เพราะในทุกๆวันก็ฉัน ฉันเห็นแค่เทอ
หากจะให้ฉันเลือกทางอื่น ที่มันเป็นจิง แต่ม่ายมีเทออยู่ในนั้น แน่นอน ฉันคงจะไม่เลือก เพราะเทอ คือ "สิ่งสำคัญ" ม่ว่ามันจะยากเยนแค่ไหน ม่ายว่ามันจะลำบากขนาดไหน ค่มีเทอ ฉันจะไปไห้ถึง ทางของฉัน
ฉันและเทอ ยังคงแตกต่างกัน
ฉันไม่ผิดที่รักเทอ เทอไม่ผิดที่ไม่รักฉัน เราแค่ไม่ได้รักกัน
ม่ายมีคนผิด และม่ายมีคนถูก
เราแค่แตกต่าง เหมือนคนนึงพยายามวิ่งหนี แอกคนหนึ่งกำลังวิ่งตาม คนสองคนนี้ไม่ผิด ม่ายมีไคผิด เราแค่อยากวิ่งหนีและวิ่งตามเท่านั้น เหมือนฉัน ที่แค่อยากรักเทอและเทอก้แค่อยากไม่รักฉัน เท่านั้นเองจิงๆ .....จบ.....
ปล. เรื่องนี้เขียนขึ้นในวันที่ฉันรักเทอ และเทอไม่ได้รักฉัน อาจจะงงหน่อยนะ..ลองใช้หัวใจอ่านดุสิแล้วจะง่ายขึ้น... ฝันดีนะเจ้าหญิง 04 aprile คนกับความเชื่องิงิ
อัพอีกแล้น
มีคนบอกว่า
ทำไมเราอัพทีไร
เส้าทุกทีเลย
ไม่รุสิ
ก็ชีวิตมานเส้าจิงๆนี่หน่า
ก้อยากหรอก
อยากจะให้ชีวิตนี้มันมีความสุข
แต่มันม่ายเคยเปนอย่างนั้นเลนหนะสิ
เพราะความสุขของเรา
คือความสุขที่เหนแก่ตัว
มันเปนความสุขที่อยากให้เทออยู่ไกล้ๆเรา
คอยดูแลเราในวันที่อ่อนแอ
และขอให้เราได้ดูแลเทอในทุกๆวันที่เรายังคงหายใจ
มันเปนความสุขที่เหนแก่ตัว
ช่ายไหม
ม่ายเคยคิดเหมือนกันนะเนี่ย
ว่าชีวิตคนๆหนึ่ง
จะสามารถเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้
เคยมีคนบอกอยู่หลายคนเหมือนกัน
แต่ม่ายเคยเชื่อ
คราวนี้เจอกับตัวเอง
เชื่อจิงๆ
ว่าเราสามารถ
เปลี่ยนแปลงตัวเอง
ได้เพื่อคนๆนึง
ที่ไม่รุเหมือนกัน
ว่าเค้าเคยห่วงใยเรา เคยดูแลเรารึเป่า
แต่รุแค่ว่า
เมื่อเค้าเข้ามาในชีวิตเราแล้ว
เราก็รุได้ทันทีว่า
พอแล้ว
แค่เทอคนนี้ก็พอแล้ว
สำหรับสิ่งดีๆในชีวิตทีผ่านเข้ามา
พอแล้ว
สำหรับทุกๆอย่าง
ขอแค่
การได้อยู่ไกล้เทอคนนี้
และได้ทำเพื่อเทอ
แค่นี้ก้พอแล้ว
จิงๆ
ไม่ว่าชีวิตของชั้นคนนี้
จะดำเนินต่อไปยังไง
แต่ขอให้รุไว้ว่า
ในทุกๆก้าวในชั้นจะก้าวไป
จะมีเทออยู่ในใจชั้นตลอดไป
เส้าอีกแล้น
รึเป่า
งิงิ
ไปแล้นดีก่า
ขอบคุนทุกคนจิงที่เข้ามาเม้น
(ขอบคุนจิงๆ...บิว....)
ปายแล้นน้า
ปล.เจ้าหญิง
"ฝันดีน้า" 02 aprile "คนเดินทาง"งิงิ
ดีจายจัง
ด้ายอัพสเปชแล้น
มานแสดงว่า
เราว่างแล้นช่วงนี้
แต่เด๋วก็มีงานมีเรียนอีกนั้นแหละ
เคาเพิ่งกลับจากจีนได้สองวันเองอะ
มีของฝากมาให้ทู้กๆคนด้วย
งิงิ
เค้าน่ารักช่ายเป่าหละ
ปายตั้งหกวันแหนะ
เบื่อมากมายเลย
คิดถึงเทอมากๆด้วย
แต่ว่าเทอคงม่ายคิดแบบเราหรอก
งิงิ
โทกลับมาหาเทอด้วยแหละ
ด้ายคุยแปปเดียวเอง
วันนั้นที่นั้นฝนมานตกพอดีอะ
แถมม่ายมีตู้โทรศัพท์ในโรงแรมอีก
ต้องออกมาโทข้างนอก
หนาวชะมัดเลย
เสียงเทอตอนคุยกะเราธรรมดาชะมัด
ม่ายคิดถึงกันบ้างเลย
โฮ่ แย่ๆ
เอออช่าย
วันนั้นเราปายดูหนังคนเดียวอย่างที่ทำนายไว้เลยแหละ
ตั๋วหนะมีสองใบ
แต่ไปดุคนเดียว
เส้าชะมัดยากเลย
คนอื่นเค้าก็มาเปนคู่ๆ
แล้วดูเราดิ
คนเดียว
นั่งตรงกลางดรงสะด้วย
สองคู่ข้างๆก้ซบกันเข้าไป
ไอ้เราม่ายมีคนให้ซบก็ซบกับไอ้เก้าอี้ข้างๆนั้นแหละ
"เก้าอี้ที่ว่างเป่า"
หนังเรื่องนี้ทำให้เรารุว่า
"ฝนตกเปนเม็ด"
ถ้าไคได้ไปดุแล้วก็จะรู้เหมือนเราแล้วสินะ
เราว่าก็ดีอะ
แต่สู้เพื่อนสนิทม่ายด้าย
หรือเพราะคนที่ไปดุด้วยนะ
งิงิ
ม่ายรุสิ
อย่างน้อย
เราก็รุว่า
เค้าม่ายด้ายให้ความสำคันกับเราจิงๆด้วยแหะ
งิงิ
ทำไมเราชอบเจข้าข้างตัวเองจังนะ
ว่าต้องมีสักวันที่เค้าจะมามองเรา
แต่ก็อยากจะบอกเค้าหนะ
ว่าเราไม่โกดเค้าหรอกที่เคาม่ายไปอะ
"แต่เราโกดตัวเองมากกว่า ที่ไม่สามารถทำให้เค้าไปกับเราด้าย"
เราม่ายสามารถทำให้ตัวเองมีค่าพอที่เค้าจะหันมามองได้
งิงิ
พุดไปแล้ว
เรานี้ไร้ค่าจิงเนอะ
ยิ่งทำตัวไปเท่าไหร่
ก็ยิ่งไร้ค่ามากเท่านั้น
คงเพราะอย่างนี้มั่ง
ที่สักวันนึงของเรามันม่ายเคยมาถึงสักที
เข้าเรื่องเครียดอีกแล้วเรา
ปายดีก่า
ขอบคุยทุกคนน้า
ที่เข้ามาคอมเม้นให้
งิงิ
ขอบคุนมากมาย
ปล.ทุกคื่นในจีนนั้น
ชั้นภาวนาให้เทอนอนหลับฝันดีทุกคืนนะ
"เจ้าหญิง"
ไม่รุว่า
คำภาวนานั้นจะส่งไปถึงเทอรึเป่า
|
|
|
