สวัสดีงับ

โคตรนานเลยที่เราม่ายด้ายเข้ามาอัพสเปช

งิงิ

งานมานยุ่งๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนนี้ก็ยุ่งนะ

แต่เข้ามาคลายเครียด

 

วันนี้ไปเรียนนีโอมาด้วยแหละ

รอรถเมื่อเช้านานโคตรเลย

ไปนั่งเรียนกับเพดจุงผู้มักจะอารมเสียใส่เรา

นั้งๆก็คุยไปเรียนไม่ค่อยรุเรื่องเท่าไหร่

เราสับสนว่ะ

สับสนว่าตัวเองคิดยังไงกันแน่

เหมือนว่าเราจะเข้าใจแล้วนะว่าสิ่งที่เราต้องทำมันคืออะไรอะ

แตก็ยังงงๆกะตัวเองอยู่

กูทามอารายของกูวะ

 

ดูเหมือนว่าการที่ตามหาใครสักคนที่ใช่ของเรานี่ยากเนอะ

และยากยิ่งกว่าที่จะทำใจให้ตัดจากคนที่ใช่คนนั้นไป

ทั้งที่สียเวลาตามหา

แต่ก็จากไป

 

น่าแปลก

คนเราส่วนใหญ่เวลาทำผิดพลาดอะไรแล้วมักจะไม่ทามสิ่งนั้นอีก

แต่กลับเรื่องความรัก

คนเรากลับยอมที่จะเจ็บแล้วเจ็บอีก

มนุษย์เรานี่ก็บ้าเหมือนกันเนอะ

 

วันเวลาผ่านไปเรวจุง

ตอนนี้เราก็จะจบครึ่งเทอมของมอห้าแล้ว

อยากให้ทุกวันที่จะผ่านไปต่อจากนี้มันมีความหมายมากกว่านี้จัง

อยากให้ทุกๆวันที่เรายังเจอกันมีอะไรๆมากกว่าเดิม

นอกจากไปเรียนพิเศษเจอกันแล้วก็กลับบ้าน

น่าเบื่อทุกๆวันที่เราทะเลาะกันเหมือนเด็กอายุห้าขวบทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ

อยากให้เทอเชื่อใจเราบ้าง

 

โทดทีๆ

เราเริ่มเพ้ออีกแล้ว

งั้นวันนี้เอาแค่นี้แหละกัน

บ๊ายบาย

คอมกามลางจาเจ๊ง

งิงิ

ปล."ความรักจากฉัน ไม่หวังได้แทนที่ไค เพราะว่ารักคือการเข้าใจ และพร้อมเดินด้วยกัน"