| ...Z-HEE...คนที...'s profile"--[[++Z=HEE++]]--รัก_น้...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
May 09 เรื่องสุดท้ายเรื่องที่เราจะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องทีอาจจะธรรมดาไร้สาระของไครๆหลายๆคน แต่มันเป็นเรื่องทีสำคันมาก อย่างน้อยก็เราคนหนึ่งหละ
เราม่ายเคยคิดว่าชีวิตๆนึงจะมีอะไรดีๆผ่านเข้ามา แต่แล้ว มันก็ผ่านเข้ามา เทอเข้ามาในชีวิตเรา แต่ความรู้สึกดีๆมันก็แค่ผ่านเข้ามา และแล้วมันก็ลาจากไป จากไปพร้อมกับจิตใจและจิตวิญญานของอีกคนหนึ่ง มีคนเคยบอกเราว่า "เราสองคนแค่เกิดมาเพื่อรักกัน แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่ด้วยกัน"ไคคนนั้น ก็คือตัวเราเองหละ ที่คอยให้ความหวังตัวเองอยู่เรื่อยมา ความจริงคือ เราม่ายด้ายเกิดมาเพื่อรักกันด้วยซ้ำ ฉันแค่เกิดมาเพื่อรักเทอ แต่เราม่ายด้ายรักกัน
คำว่า "เบื่อ" เราว่ามันแรงนะถ้าจะบอกกับอีกคนหนึ่งว่า "ชั้นเบื่อแก" และคำว่า"รัก" ก็แรงเช่นกัน ถ้าจะบอกว่า "ชั้นรักแก"
เทอบอกว่าเบื่อที่เรามักบอกว่า "รักเทอเสมอ" แต่เรากลับรู้สึกว่า เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้บอกเทอ
แต่ตอนนี้เรากลับ"เบื่อ" "เบื่อตัวเอง" ไม่สิ ไม่ใช่ "เกลียดตัวเอง" ใช่ๆเราเกลียดตัวเอง เกลียดมากจนม่ายอยากจะณุ้ว่า คนที่ชื่อนี้มีอยู่บนโลก ชั้นเกลียดแก "ชี่" ไปตายซะ
โลกนี้ช่างกว้างไหญ่ แต่ทำไมเรารุสึกเสมอว่า เราอยู่ตัวคนเดียวเสมอ เราเปนโรคจิตรึเป่านะ แต่เรารุสึกอย่างนั้นจิงๆวะ
ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
และแล้วมันก็ไม่มีคำตอบ หรือมันมีมากจนขี้เกียจพูดนะ
วันนี้เราร้องไห้อีกแล้ว เสียหมาจิงๆวะ ทั้งที่อุส่าเลิกร้องไห้มานานพอสมควรแล้วนะ ทั้งๆที่คิดแล่วว่าจะไม่ร้องแล้ว เสียหมาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้เวรเอ้ย เบื่อชิบ
จบแล้ว จบทุกสิ่งทุกอย่าง อาจจะจบแม้กระทั้งชีวิต ทุกสิ่งไม่แน่นอน วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่แกจะด้ายเจอชั้น วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะด้ายเขียนสเปชนี้ หรือวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่โลกจะรุจักกับคนชื่อ"ชี่" แต่วันนี้ก้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่ความเศร้าทั้งหลายจะหายไป ทุกสิ่งไม่แน่นอน บางทีคุนคิดว่าคุนจะขับรถไปยะลาแต่พอถึงจิงๆคุนอาจจะเจอกับเชียงไหม่ก็ด้าย ไครจะไปรู้(เอามาจากเรื่อง ผู้ชายที่ตามรักเทอทุกชาติ) I love therefor I am ปล.เราอยากไห้เทอไปดูละครถาปัดกับเราจิงๆนะ เพราะเรามั้นใจว่าเทอจะด้ายดูละครที่ดีที่สุดที่เทอม่ายเคยดูมาก่อน และมันอาจจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เราจะด้ายดูด้วยกัน เมื่อไหร่นะที่เราจะด้ายพบกับเทอคนที่จะรักเราเสียที "เมื่อไหร่นะ"
April 26 เรื่อยๆ"อยากขอร้องสักอย่าง
อยากจะขอให้เหลือหนทางให้ฉันนั้นเดินได้อยู่
โปรดอย่าถามกันเลย
อย่าเพิ่งถามฉันเลย
เรื่องราวของเราทั้งคู่
ไม่อยากจะพูด จะบอก
ไม่มีเหตุผลจะบอก
ฉันเองก็ไม่เคยคาดคิด
ไม่เคยรู้
เขาไม่รักฉันแล้ว
คือ สิ่งที่ฉันรู้"
งิงิ
อยากจะบอกว่า
ทะเลาะกานอีกแล้ว
งิงิ
เครียดมากมาย
ไม่พูด ไม่คุยกันอีกแล้ว
ทุกทีเลย
ทำไมน้าๆ
นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว
ยังคิดถึงวันเก่าๆของเราอยู่เลย
น่าแปลกที่มันไม่ด้ายหายไปง่ายอย่างที่คิดไว้เลย
ทุกเรื่องยังจำได้หมด
ทุกตอน
เส้า
ตกลงมันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีเนี่ย
แล้วจะมีไคบอกได้ไหมว่า
จะทำยังไง
ไห้เทอหายโกดเรา
ไครุ
ช่วยบอกหน่อย
ถือว่าทำบุญทำทานน้า
งิงิ
ไปแหละ
งานเยอะมากมาย
เส้ามาก
ปล.ไครุรีบบอกเรวๆน้า
ก่อนที่เค้าจาตาย
ไม่ไหวแล้ว
คิดถึงเทอจังเลย จาบ้าตาย
คนไรวะ April 19 งมงาย"ไม่ผิดใช่ไหมที่ชั้นจะยัง"รักเทอ"
ไม่ว่าเทอกับชั้นวันนี้จะอยู่แสนไกล
ก้ยังจะรออย่างมีความหวังยังคงไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าใครจะมองว่าชั้นงมงาย
ชั้นก็ยังรักเทอ"
"ไม่ผิดใช่ไหมที่ชั้นมีเทอคนเดียวในหัวใจ ไม่ว่ายังไง ชั้นก็ยังรักเทอ"
ช่วงนี้
มีแต่คนบอกให้เราเลิก
เลิกทุกๆอย่าง
มีแต่คนหาว่า
เราฟุ้งซ่าน
หาว่าเราคิดไปเอง
เลิกซะ
ทั้งๆที่รุดีกว่าคนอื่น
ว่าความเป็นไปได้มันแทบไม่มี
แต่ชั้นคนนี้
ก็ยัง"งมงาย"
ไม่เคยคิด
ว่าคนอย่างชั้น
จาเป็นอย่างนี้
แค่รักไคสักคนยังทำไม่ได้
จามีไคสักกี่คนบนโลกนี้นะ
ที่ไม่มีสิดรักคนที่เรารักได้เลย
ม่ายเคยคิดว่าชีวิตจะจบลงแบบนี้
น่าจะจบไปทั้งชีวิตเลยจะยิ่งดี
"ชีวิตที่ไร้ค่า"
ชั้นจะยังรู้สึกในแบบที่ชั้นจะมีให้เทอเสมอไป
แด่เจ้าหญิงของชั้น
"รักเทอ"
April 17 เจ้าชายน้อย"ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะพูด แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่พูดเช่นกัน
ความเงียบ บางครั้งมันคงจะดีกว่าสำหรับเราสองคน
ผมไม่คิดว่าวันนั้นจะมาเร็วขนาดนี้
ผมไม่สามารถเก้บความรู้สึกของผมที่มีต่อเทอได้
มันเป็นความผิดของผมเองที่ทำให้เรื่องมันเป้นเช่นนี้
ขอโทษจิงๆนะ"ฟ้า"
ขอโทษจิงๆ"
งงหละสิ
อารายเนี่ย
มันเป็นบทหนังสั้นเราเอง
เรากำลังจะทำหนังสั้น
นั้นคือตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ
ถ้าสนใจหละก็
อย่าลืมติดตามชมนะ
วันนี้ยังคงเป็นเช่นวันก่อนๆ
ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา
เทอหายไป
มันทำให้เรารุว่า
นอกจากที่เทอจะคอยหลบเราและไม่พูดกับเราแล้ว
เทอยังรำคานเรามากจนหายไปจากชีวิตเราโดยไม่บอกไม่กล่าว
เราอยากจะหายไปจากโลกนี้เลย
ไม่รุเพราะทำไม
อาจเพราะว่าไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่แล้วมั้ง
อยู่ไปทุกข์ใจเป่าๆ
แต่แล้ว
เราได้อ่านหนังสือเล่มนึง
ชื่อว่า
เจ้าชายน้อย
เชื่อว่าทุกคนคงเคยอ่านแล้วสิ
นั้นหละเป็นเหตุผลนึง
ที่เรายังไม่ตัดขาดจากโลกภายนอกที่เราตั้งใจจะทำ
มันทำให้เรานึกถึงเทอคนนั้น
ดอกกุหลาบของเรา
ที่เราคอยดูแลมัน
คอยหาที่บังลม
คอยรดน้ำ
คอยฟังมันบ่น
แต่เราก็รุว่า
สิ่งที่เราได้ทำนั้น
มันทำให้เรามีความสุข
"บางสิ่งเราไม่สามารภเห็นได้ด้วยตาแต่เห็นได้ด้วยใจ"
ทำให้ยังคงนึกถึงเสมอ
"ดอกกุหลาบของฉัน"
น่าแปลก
ที่เทอยังคงไม่พูดกับเรา
ไม่ใช่สิ
ไม่น่าแปลกที่เทอไม่พูดกับเรา
ยังคงอยากจะหลบหน้าเรา
ไม่พูดกับเรา
แต่ถึงยังไง
เราก็ยังรู้เสมอว่า
เรารักเทอ
งิงิ
ความรัก
เส้าจัง
ปายหละ
เส้ามากมาย
ม่ายรุจาเขียนยังไง
ทำไมดอกกุหลาบของชั้นชอบขี้งอนอย่างนี้นะ
รัเทอเสมอ
เจ้าหญิง April 12 ความแตกต่างแด่ เจ้าหญิงของฉัน "และแล้วก้ถึงเวลา และแล้วเทอก็ต้องไป ฉันก็เข้าใจที่เทอเลือกเดิน ฝืนยิ้มด้วยความยินดี ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิด ได้แต่ยืนมองเทอเดินไปกับเค้า
รัก แม้รักยังไงก้รัก ได้เพียงหัวใจ สุดท้ายต้องยอมเป็นคนที่ปวดร้าว"
วันนี้ มีเรื่องราวเกิดขึ้นม่ายมากมาย แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในใจ มันมากมายเหลือเกิน เรื่องที่ยังคงเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา
เทอกับชั้น เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ชั้นยังคงจำมันได้ ทุกๆครั้ง ที่เราเจอกัน ทุกๆครั้ง ที่ฉันโทหาเทอ ทุกๆครั้ง ที่ฉันฝันถึงเทอ ทุกๆเรื่องราว ที่เกิดจากเราสองคน ฉันยังคงจำมันได้เป็นอย่างดี
วันเวลาผ่านไป คนย่อมเปลี่ยนแปลง ฉัน เปลี่ยนไป เทอ เปลี่ยนไป
ฉัน รักเทอมากขึ้นทุกวัน เทอ เบื่อกับคนเดิมๆและต้องการหาสิ่งไหม่
ฉัน เป็นคนอยู่กับที่ เทอ เป็นคนที่เบื่ออะไรง่าย
ในทุกๆวันที่เทอมีปันหา ในวันนั้น จะมีฉันอยู่เคียงข้างเทอเสมอ
ในทุกๆวันที่ฉันเหนื่อยล้าและอ้างว้าง เทอมักจะไม่ได้อยู่ข้างๆฉัน
ฉันไม่ผิด และ เทอไม่ผิด
เราสองคน ม่ายเคยมีไคผิด
เราแค่เดินไปตามทางของตัวเอง
ฉันเลือกทางของฉัน ทางที่มันไม่มีวันเป็นจิง
เทอ เลือเดนในทาง ที่มันคือความเป็นจิง ซึ่งไม่มีฉันอยู่ในนั้น
เราสองคนต่างกัน และ รักของเราสองคนก็ต่างกัน
แต่ถึงยังไง ฉันก็ยังจะเลือกเดินในทางนั้น ทางของฉัน เพราะในทุกๆวันก็ฉัน ฉันเห็นแค่เทอ
หากจะให้ฉันเลือกทางอื่น ที่มันเป็นจิง แต่ม่ายมีเทออยู่ในนั้น แน่นอน ฉันคงจะไม่เลือก เพราะเทอ คือ "สิ่งสำคัญ" ม่ว่ามันจะยากเยนแค่ไหน ม่ายว่ามันจะลำบากขนาดไหน ค่มีเทอ ฉันจะไปไห้ถึง ทางของฉัน
ฉันและเทอ ยังคงแตกต่างกัน
ฉันไม่ผิดที่รักเทอ เทอไม่ผิดที่ไม่รักฉัน เราแค่ไม่ได้รักกัน
ม่ายมีคนผิด และม่ายมีคนถูก
เราแค่แตกต่าง เหมือนคนนึงพยายามวิ่งหนี แอกคนหนึ่งกำลังวิ่งตาม คนสองคนนี้ไม่ผิด ม่ายมีไคผิด เราแค่อยากวิ่งหนีและวิ่งตามเท่านั้น เหมือนฉัน ที่แค่อยากรักเทอและเทอก้แค่อยากไม่รักฉัน เท่านั้นเองจิงๆ .....จบ.....
ปล. เรื่องนี้เขียนขึ้นในวันที่ฉันรักเทอ และเทอไม่ได้รักฉัน อาจจะงงหน่อยนะ..ลองใช้หัวใจอ่านดุสิแล้วจะง่ายขึ้น... ฝันดีนะเจ้าหญิง April 04 คนกับความเชื่องิงิ
อัพอีกแล้น
มีคนบอกว่า
ทำไมเราอัพทีไร
เส้าทุกทีเลย
ไม่รุสิ
ก็ชีวิตมานเส้าจิงๆนี่หน่า
ก้อยากหรอก
อยากจะให้ชีวิตนี้มันมีความสุข
แต่มันม่ายเคยเปนอย่างนั้นเลนหนะสิ
เพราะความสุขของเรา
คือความสุขที่เหนแก่ตัว
มันเปนความสุขที่อยากให้เทออยู่ไกล้ๆเรา
คอยดูแลเราในวันที่อ่อนแอ
และขอให้เราได้ดูแลเทอในทุกๆวันที่เรายังคงหายใจ
มันเปนความสุขที่เหนแก่ตัว
ช่ายไหม
ม่ายเคยคิดเหมือนกันนะเนี่ย
ว่าชีวิตคนๆหนึ่ง
จะสามารถเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้
เคยมีคนบอกอยู่หลายคนเหมือนกัน
แต่ม่ายเคยเชื่อ
คราวนี้เจอกับตัวเอง
เชื่อจิงๆ
ว่าเราสามารถ
เปลี่ยนแปลงตัวเอง
ได้เพื่อคนๆนึง
ที่ไม่รุเหมือนกัน
ว่าเค้าเคยห่วงใยเรา เคยดูแลเรารึเป่า
แต่รุแค่ว่า
เมื่อเค้าเข้ามาในชีวิตเราแล้ว
เราก็รุได้ทันทีว่า
พอแล้ว
แค่เทอคนนี้ก็พอแล้ว
สำหรับสิ่งดีๆในชีวิตทีผ่านเข้ามา
พอแล้ว
สำหรับทุกๆอย่าง
ขอแค่
การได้อยู่ไกล้เทอคนนี้
และได้ทำเพื่อเทอ
แค่นี้ก้พอแล้ว
จิงๆ
ไม่ว่าชีวิตของชั้นคนนี้
จะดำเนินต่อไปยังไง
แต่ขอให้รุไว้ว่า
ในทุกๆก้าวในชั้นจะก้าวไป
จะมีเทออยู่ในใจชั้นตลอดไป
เส้าอีกแล้น
รึเป่า
งิงิ
ไปแล้นดีก่า
ขอบคุนทุกคนจิงที่เข้ามาเม้น
(ขอบคุนจิงๆ...บิว....)
ปายแล้นน้า
ปล.เจ้าหญิง
"ฝันดีน้า" April 02 "คนเดินทาง"งิงิ
ดีจายจัง
ด้ายอัพสเปชแล้น
มานแสดงว่า
เราว่างแล้นช่วงนี้
แต่เด๋วก็มีงานมีเรียนอีกนั้นแหละ
เคาเพิ่งกลับจากจีนได้สองวันเองอะ
มีของฝากมาให้ทู้กๆคนด้วย
งิงิ
เค้าน่ารักช่ายเป่าหละ
ปายตั้งหกวันแหนะ
เบื่อมากมายเลย
คิดถึงเทอมากๆด้วย
แต่ว่าเทอคงม่ายคิดแบบเราหรอก
งิงิ
โทกลับมาหาเทอด้วยแหละ
ด้ายคุยแปปเดียวเอง
วันนั้นที่นั้นฝนมานตกพอดีอะ
แถมม่ายมีตู้โทรศัพท์ในโรงแรมอีก
ต้องออกมาโทข้างนอก
หนาวชะมัดเลย
เสียงเทอตอนคุยกะเราธรรมดาชะมัด
ม่ายคิดถึงกันบ้างเลย
โฮ่ แย่ๆ
เอออช่าย
วันนั้นเราปายดูหนังคนเดียวอย่างที่ทำนายไว้เลยแหละ
ตั๋วหนะมีสองใบ
แต่ไปดุคนเดียว
เส้าชะมัดยากเลย
คนอื่นเค้าก็มาเปนคู่ๆ
แล้วดูเราดิ
คนเดียว
นั่งตรงกลางดรงสะด้วย
สองคู่ข้างๆก้ซบกันเข้าไป
ไอ้เราม่ายมีคนให้ซบก็ซบกับไอ้เก้าอี้ข้างๆนั้นแหละ
"เก้าอี้ที่ว่างเป่า"
หนังเรื่องนี้ทำให้เรารุว่า
"ฝนตกเปนเม็ด"
ถ้าไคได้ไปดุแล้วก็จะรู้เหมือนเราแล้วสินะ
เราว่าก็ดีอะ
แต่สู้เพื่อนสนิทม่ายด้าย
หรือเพราะคนที่ไปดุด้วยนะ
งิงิ
ม่ายรุสิ
อย่างน้อย
เราก็รุว่า
เค้าม่ายด้ายให้ความสำคันกับเราจิงๆด้วยแหะ
งิงิ
ทำไมเราชอบเจข้าข้างตัวเองจังนะ
ว่าต้องมีสักวันที่เค้าจะมามองเรา
แต่ก็อยากจะบอกเค้าหนะ
ว่าเราไม่โกดเค้าหรอกที่เคาม่ายไปอะ
"แต่เราโกดตัวเองมากกว่า ที่ไม่สามารถทำให้เค้าไปกับเราด้าย"
เราม่ายสามารถทำให้ตัวเองมีค่าพอที่เค้าจะหันมามองได้
งิงิ
พุดไปแล้ว
เรานี้ไร้ค่าจิงเนอะ
ยิ่งทำตัวไปเท่าไหร่
ก็ยิ่งไร้ค่ามากเท่านั้น
คงเพราะอย่างนี้มั่ง
ที่สักวันนึงของเรามันม่ายเคยมาถึงสักที
เข้าเรื่องเครียดอีกแล้วเรา
ปายดีก่า
ขอบคุยทุกคนน้า
ที่เข้ามาคอมเม้นให้
งิงิ
ขอบคุนมากมาย
ปล.ทุกคื่นในจีนนั้น
ชั้นภาวนาให้เทอนอนหลับฝันดีทุกคืนนะ
"เจ้าหญิง"
ไม่รุว่า
คำภาวนานั้นจะส่งไปถึงเทอรึเป่า
March 22 เรากับเรื่องของเราหวาดดีงะทุกๆคน
ช่วงนี้ยุ่งมาก
บางทีเรารุสึกว่าอยากจะล้มลงไปตรงพื้นข้างหน้าเราเลย
เหนื่อยหวะ
อีกสองวันจะถึงงานพรอมแล้ว
ดีจายๆ
เราชวนเทอไปดูหนังพุ้งนี้ด้วยอะ
แต่เทอปฎิเสดที่จะไปกับเรา
งิงิ
เราน่าจะรู้คำตอบก่อนถามแล้ว
แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะถาม
เพื่อว่าบางที
เทออาจจะตกลงไปกับเราก้ด้าย
งิงิ
แต่ก็เปนอย่างที่เราคิดไว้นั้นแหละ
งิงิ
ชีวิตนี้
พูดจิงๆแล้ว
บางอย่างเราก็สามารถจาทยอารายไว้ล่วงหน้า
โดยไม่ต้องพึ่งโหราศาสตร์หรือไสยาศาสตร์เลย
เพราะชีวิตทุกวันนี้มันหมุนเปนวงกลม
เหมือนกับความรักนั้นแหละ
หมุนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ที่เดิม
ความน่าเบื่อของชีวิตไม่ได้จบสิ้นแค่นั้น
มันตามหลอกหลอนแม้กระทั่งในฝัน
ในฝันมักจะมีสิ่งสวยงาม
ซึ้งหลอกให้เราหลงไปกับมัน
และไม่อยากตื่นขึ้นมา
งิงิ
พร่ามานานยังเนี่ย
ช่างเหอะจะไปนอนแล้น
ฝันดีนะ
ทุกๆคน
ปล.ขอบคุนทุกคนที่เข้ามาเม้นให้น้า
แล้วก็ขอบคุนน้องชะมดที่อยู่กับเราเวลาเราอยู่คนเดียว
แล้วก็ยอมไปซื้อผ้ากับเราน้า
ฝันดีนะ เทอคนนั้นที่เรารักเสมอมา March 18 ก่อนกินข้าวสาหวาดดีเพื่อนๆที่รักทูกกๆคนนนนน
ช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยมาก
จนม่ายมีเวลาเข้ามาอัพ
ทามงานๆแล้วก๋เรียนๆ
เบื่อแล้วอะ
ชีวิตแบบนี้เบื่อๆแล้ววะ
อยากรุว่าช่วงนี้แม่งมีไคมีความสุขกับชีวิตบ้างวะ
ช่วยมาบอกหน่อยดิ
กูจาด้ายรุว่า
คนมีความสุขเค้ามีหน้าตาเปนยังไงกัน
ที่เครียดนะ
ม่ายด้ายเครียดเรื่องงานอะไรหรอก
เครียดเรื่องเดิมๆที่เคยบ่นอยู่บ่อยๆนะแหละ
ช่วงนี้แวะๆไปหาเทอบ้าง
ช่วงปรามานกางวัน
ก็ดี
อย่างน้อย
การได้เหนหน้าเทอมันก็ทำให้ชีวิตเรามีความสุขม่ายน้อยเลย
วันนี้ทะเลาะกันนิดหน่อย
จิงๆก็ทะเลาะกันเกือบทุกวันอยู่บ่อยๆ
เราทามให้ของเทอหายอะ
เรากะว่า
เราอยากจาหายไปจากชีวิตเทอเลยวะ
เรามันตัวซวยอะ
อยู่ใกล้เทอแล้วแม่งมักมีเรื่อง
เห้ย
เด๋วกลับมาเขียนต่อ
แม่ไล่ไปกินข้าว
แปป
March 09 ได้อัพสะที...เหนื่อยอือ
วานนี้ยุ่งวุ่นวายมาก
เรียนอรรณพเสดแล้วก็ปายนั้งเรียนเอนคอนเซปต่ออีก
จากนั้นก็รอหนูอังสุมาลิน
ไปกินข้าวด้วยกัน
(โทดทีนะแม้ววานนี้มีปราชุมเลยรีบกิน)
ก่าจาเดินไปเตรียม
ปาเข้าไปบ่ายสองครึ่ง
ปรากดว่าเค้าย้ายมาประชุมกันที่
โยต้าที่สยาม
จาบ้าตาย
ประชุมตั้งแต่เที่ยงถึงห้าโมงครึ่ง
ตาลายอย่างแรง
แล้วก็ตองรีบไปเรียนต่อตอนห้าโมงครึ่ง
นั่งเรียนคนเดียว
เหงาจัง
ยังจำได้ถึงเมื่อวันก่อนๆ
ที่มีเทอนั่งเรียนด้วยกัน
เมื่อวานทะเลาะกะเทอแรงมาก
ก็ม่ายเชิงว่าทะเลาะหรอก
แต่ม่ายรุจาพุดยังไง
เมื่อวานตาบวมเลย
อย่างที่เค้าบอกอะแหละ
เราแค่คิดไปคนเดียว
เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันแค่ความฝัน
ตื่นขึ้นมาสะที
"รักเอง ช้ำเอง"
สมๆ
ยังไงก็จะยังยืนยันว่า
รักเทอเสมอมา
จากวันนี้
จนกว่า
จะถึงวันที่เรา
จาม่ายอยู่บนโลกนี้แล้ว
ขอสันยา
"ความทรงจำที่หายไป"
"ชี่"
ปล.ฝันดีน้าทุกคนดดยเฉพาะเทอคนนั้น March 05 ชีวิตในวันเหงาๆวันนี้
ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเหมือนเดิม
แต่คงเปนเช้าที่ไม่สดใสดังเช่นเคย
เช้าที่ไม่มีเทอ
มันดูมัวหท่นจนไม่อยากจะตื่น
และยังแปลกใจที่ว่า
ทำไมตื่นขึ้นมาทีไร
ต้องคิดถึงเทอคนแรกด้วย
อยาก
ยังอยากจะกลับไป
ถึงวันเก่าๆ
หากแต่มันคงเป็นไปไม่ได้
วันนี้ไปเรียนสยาม
เดินคนเดียว
บนถนนแห่งความเดียวดาย
ที่โรยตัวอยู่เบื้องหน้า
ที่ซึ้งเคยมีคนๆนึง
เคยเดินด้วยกัน
ดีเจเปิดเพลง
ที่จะโดนใจวัยรุ่นในขนะนี้
เราเองได้แต่คิดและถามตัวเองว่า
เปนไงหละ
ชีวิตที่ไม่มีเทอ
แกรุสึกยังไงกันแน่
ชี่
คนที่เดินผ่านมาผ่านไป
คู่แล้วคู่เล่า
บาดตาหวะ
แม่ง
เกลียดตัวเองหวะ
กลางวันแล้ว
กินข้าวคนเดียว
พลางนั่งคิดไปว่า
วันนี้เทอจะเรียนพิเสดแล้ว
คงจะได้เจอกับนายนั้น
ที่เทอคงอยากเจอมานาน
เค้าจะเปนยังไงกันน้า
เทอคงจะมีความสุขมากกว่าตอนที่เราเคยอยู่ด้วยกัน
เทื่อปิดเทอมที่แล้ว
ไม่คิดว่า "ความรัก" เราจะจบลงอย่างนี้
แต่ก็ไม่มีใครที่สามารถห้ามไม่ไห้มันเกิดขึ้นได้
ความจิงก็ยังคงเป็นความจิง
เยนแล้ว
เรานั่งดูมือถือ
มือถือที่เทอจะโทเข้ามาก็ต่อเมื่อ
เทอต้องการความช่วยเหลือ
รุสึกดีนะ
ที่เทอยังคงนึกถึงเราเปนคนแรกเวลามีปันหา
ยังคงรุสึกดีเสมอ
วันนี้
ชีวิตช่างเงียบเหงา
และยังคงจะเปนอย่างนี้ต่อไป
เพราะความรักเรามันคงเหมือนเส้นขนาน
ที่ไม่ว่า
เราจะพยายามเข้าหาเท่าไหร่
เทอก็จะพยายามเบนออกเท่านั้น
ดังเส้นขนาน
ที่ห่างกันคงที่
และไม่มีวันที่จะตัดกันเช่นเคย
ปายหละ
บ๊ายบาย
"ชี่"
March 04 ความรักกบนเส้นขนานสาหวาดดีทุกคน
ชีวิตคนเรานี่ก้แปลกเนอะ
หลายๆสิ่งผ่านเข้ามาแล้วก้ผ่านไป
ดังเช่นเทอคนนี้
อยาก
อยากให้เทอหยุดอยู่ตรงนี้
จาพอมีทางเปนไปได้ไหม
ที่จะทำให้เทอ
หยุดอยู่ตรงนี้
สิ่งเหล่านั้นคงเปนไปไม่ได้
ใช่ใหม?
แม้ว่าจะมีคนเคยบอกว่า
"ความรักทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เป็นไปได้
แต่คงไม่ใช่สำหรับเทอและเรา
แม้ว่าจะ"รัก"เทอขนาดไหน
แต่ก็ไม่มีทางจะทำให้
เรารักกันได้
อาจจะเพราะเรา"รัก"เทอข้างเดียว
เมื่อก่อนเคยเชื่อว่า"ความรัก"คือ
สิ่งที่ยิ่งไหญ่
แต่มาตอนนี้พอเข้าใจแล้วว่า
"ความรัก"ไม่ได้ยิ่งไหญ่อย่างที่คิด
'คำว่ารัก คำที่ยิ่งไหญ่ ถูกสั่งสอนให้เชื่อมายังนั้น ทำเพื่อรัก ทำสะยิ่งใหญ่ แต่กลับเห็นแค่เทอไปจากชั้น'
"ความรัก"ของเรา
ม่ายช่ายสิ
ของแค่เราคนเดียว
เริ่มต้นขึ้น
ตอนนี้มันกำลังจะจบลงแล้วหละ
จิงๆ
ถ้าจะพูดไปมันจบไปนานแล้วหละ
แต่เราไม่เคยยอมรับ
ก็เท่านั้นเอง
เพราะความเหนแกร่ตัวของเราเอง
ที่ทำให้ทั้งตัวเองและคนอื่นต้องมีทุกไปด้วย
โดยเฉพาะเทอคนนั้น
คงจะรุสึกรำบากใจแย่เลย
ที่ต้องมีคนเลวๆคนนี้เกาะแกะอยู่ตลอดเวลา
อย่างที่เทอบอกนั้นแหละ
เรามันน่ารำคาน
พูดมาถึงตรงนี้
คงดูเหมือนเรามอง"ความรัก"ในแง่ร้ายมากเนอะ
แต่จิงๆแล้ว
เราเคยมองมันในแง่ดีเกินไป
"ความรัก"ที่คนอื่นบอกกันว่ามันดีหนักดีหนาอะ
เรามองมันไม่เหนอีกแล้ววะ
มันมีอยู่ในอากาศจิงหรอ
ไอ้"ความรัก"ที่ว่าหนะ
ถ้าจะบอกว่า"ความรัก"มีอยู่ในอากาศจิง
เราก้ขอยืนยันว่า"ความทุกข์"ก็คงจะมีอยู่ในอากาศเช่นเดียวกัน
แต่หากจะมีไครที่ปฎิเสดที่เราพูดเราก็ไม่ว่าหรอก
ปต่ตอนนี้เรามองไม่เหนแล้วว่า
"ความรักไท่เคยมองว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม
มันเป็นยังไงกันแน่
ยังไง
ก็จาจบ
ก็ขอขอบคุนเทอคนนั้น
คนเดิม
ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
เรามีความสุขทุกครั้ง
ที่เราได้อยู่ใกล้เทอนะ
เราไม่เคยรักเทอน้อยลงเลย
แม้ว่าเราจะทะเลาะกันแรงขนาดไหน
และยังคงมั่งใจอยู่ว่า
"ฉันรักแกจิงๆวะ"
ขอบคุนสำหรับความรุสึกดีๆที่มีไห้กันนะ
"ชี่"
ปล.รุรึเป่าว่า
ที่อ่านมาทั้งหมดอะ
มานมีคำว่า"รัก"ทั้งหมดสิบสี่คำ"
มันหมายถึงอะไรด้ายบ้างอะหรอ
หนึ่ง มานหมายถึง วันที่สิบสี่กุมพา วันแห่งความรัก ที่ดูเหมือนว่าปีนี้มันจะดูเงียบเหงามาก
สอง ลองเอาวันเกิดเทอบวกวันเกิดเราสิ March 03 วันร้ายๆอีกวันนึงสาหวาดดีทุกคนงับ
วานนี้เปนวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเราวันนึงเลย
เราม่ายเข้าใจเลยว่าเทอเปนไร
ช่าย เราขอโทด
เราตื่นสายเลยไปนั่งเรียนด้วยม่ายด้าย
เราปายถึงสยามเที่ยงก่าๆ
เราเข้าไปนั่ง
เทอม่ายทักเราเลย
ทามเหมือนม่ายเหนเราอยู่ในสายตา
(ซึ่งปกติมันก็คงจาเปนอย่างนั้นมั่ง)
เราถามเทอว่า
มือเปนราย
เทอม่ายตอบ
เรายื่นมือไปจะไปจับ
เทอม่ายให้จับ
ม่ายตอบว่าเปนราย
เลิกเรียนแอพพลาย
เราเดินออกมา
เทอม่ายค่อยพูด
เราถามเทอตั้งเยอะ
เทอทำท่ารำคานเราไหญ่เลย
เราตามเทอปายที่ชิดลม
เทอเดินหนีเราอยู่ตลอดเวลา
เราเลยเพิ่งเข้าใจตอนนั้นแหละว่า
เทอรำคานเราขนาดไหน
เลยตัดสินใจกลับสยาม
วานนี้เรียนทั้งวัน
เพิ่งกลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม
เทอออนเอมอยู่
คุยกานนิดหน่อย
ก็ดี
จาปายแหละ
พ่อด่า
"รักเทอนะ"
"ชี่"
March 02 ง่วงงงงงงเพิ่งทามสเปชให้เทอเสด ง่วงนอนมาก จาปายนอนแหละ วานนี้ม่ายเหนเทออนเอมเลย คิดถึงเทอมากนะ ฝันดีหละ เจ้าหญิง "ชี่" (เพื่อน)รัก "เพชร" นะ March 01 หนึ่งวันที่ผ่านไป(กับเทอ)วันนี้
ม่ายยอมตื่น
เมื่อคืนนอนดึกปายหน่อย
พอตื่นขึ้นมา
ก็รีบโทหาเทอ
บอกว่าเจอกันที่สยามนะ
เพราะเราตื่นสาย
ไปถึงสยามปรามานสิบเอ็ดโมงแหนะ
ก็รถมานติด
เรานั่งเรียนแอพพลายกัน
(แค่เทอนะที่นั่งเรียน เราอะนั่งคุย)
ทะเลาะกันบ้าง
ก็เทอชอบหาเรื่องเราหนิ
แถมชอบทามเสียงดุใส่
ชิชิ...นึกว่ากัวอ๋อ...หา
เลิกเรียนปรามานบ่างครึ่ง
ปายหาข้าวกินกัน
เราเลยเสนอไปกินยูซีซีที่สยามเซ็น
หิวโคตร
เทอบอกว่าอยากกินเกรฮาว
แต่ก็ม่ายยอมกินเพราะลืมเอาบัตรลดมา
ชิชิ...ยัยบ้า...
ไปๆมาๆเลยกินยูซีซีนั้นแหละ
คิดถึงหวะ
คิดถึงปิดเทอมที่แล้วที่เราอยู่ด้วยกานตลอดเวลา
เพราะเรียนพิเสดทุกที่เหมือนกัน
กินยูซีซีกันบ่อยโครต
จามด้ายว่าแรกๆเรามักจะเกลียดร้านนี้
เพราะมานแพง
แต่ก็นั้นแหละ
มานกลายเปนร้านประจำร้ายหนึ่งที่เรากินด้วยกันบ่อยๆ
รองจากแมค
งิงิ.....คิดถึงวันก่อนๆจิงๆ
เสดแล้วก็นั้งรถไฟฟ้ามาที่สุรศัก
รอพ่อเทอสะนาน
แล้วเราก็เดินๆมารอรถเม
เหนรถเทอวิ่งผ่านไปด้วยแหละ
เทอมองเรา
เรามองเทอ
แล้วรถก็ผ่านไป
แต่สายตาเรายังคงอยู่ที่เดิม
รอรถเมนานมาก
ดำเลย
แดดมานแรง
กลับถึงบ้าน
เซงงะ
กะจะโทหาเทอหละ
แต่เดียวกัวเทอรำคาน
เลยตัดสินจายนอนแผ่หราอยู่ที่บ้าน
แล้วสักพักก็ออกไปเรียน
ตอนนี้กามลังปรับปรุงสเปชตัวเองอยู่
โทดทีหละกานถ้ามานม่ายค่อยมีรายดี
เหมือนเจ้าของเลย
สเปชเทอเปนรายม่ายรุ
แก้ม่ายด้าย
งงมากมาย
ม่ายมีรายแหละ
จาปายช่วยเทอทามสเปชต่อ
ขอให้วันพุ้งนี้ฝนไม่ตก
รักพวกแกทุกคน
ปล.ถึงเทอคนนั้น....ยังอยากให้เรากลับมาเปนเหมือนเดิมเสมอ
"ยังรออยู่ที่เดิม"
มนุษย์ ความรัก และเราสองคนความรักคือสิ่งสวยงามที่เกิดขึ้นกับทุกคน
ตั้งแต่ขอทานไปจนถึงเสดถี ความรักเกิดได้ทุกหนทุกหน มีหลายรูปแบบ
จนบางทีเราเองก็งงว่าเรารักมันแบบไหน
แต่ความรักที่ดีนะ
มันไม่มีขอบเขตหรอก เราว่านะ
สำคันแค่เรารักเค้าจิงๆรึเป่า
แล้วพร้อมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเค้าได้รึเป่า
บางทีความรักอาจจบด้วยความเจบปวด
แต่มันจะมีคุนค่ามากหากความรักนั้นเราพยายามทำเพื่อคนที่เรารักจิงๆแล้ว
ไม่ว่าจะจบลงแบบไหน
อย่างน้อยคนที่เรารักก็มีความสุข
และตอนนั้นเราจะมีความสุขด้วยเช่นเดียวกัน
หากเรารักเค้าจิงๆ
เราเองก็เปนคนหนึ่ง
ที่ไม่สามารถพูดได้หรอกว่าดีพอรึยังกับสิ่งที่เราทำให้เทอ
แต่เราก็ทำทุกอย่างเท่าที่เราจะทำได้เพื่อเทอมาตลอด
ขอให้พวกแกทุกตัวที่อ่านเจอรักแท้ไวๆหละกาน
ดูแลมันให้ได้ด้วยหละ
ความรักของเราเริ่มจ้นขึ้นโดยไม่คาดคิดว่าจะเกิด
เราเพิ่งย้ายโรงเรียนมาได้ไม่นาน
เพื่อนที่นี้ต่างจากโรงเรียนเก่ามากมาย
เราเจอเทอครั้งแรก
เทอกำลังโดนทำโทดกับเพื่อนของเทอหน้าห้อง
เนื่องจากเทอเข้าห้องช้า
ตอนนั้นคิดในใจ
แม่งหน้าก็ไม่ดีแถมแม่งเข้าห้องสายอีก
ทามให้คนอื่นต้องโดนบ่นไปด้วย
หลังจากนั้นไม่นาน
เราก็โดนย้ายที่
รายวะ!โดนนั่งกับครายเนี่ย
แม่ง อยากนั่งกะแม้วมากกว่าวะ
ซวยจิง เบื่อโรงเรียนโคด
"ชื่อ เพชรรัตน์ รึเป่าค่ะ"
"ช่ายค่ะ"
หลังจากนั้นเราก็คุยกานนิดๆหน่อยๆ
ตามมารยาท
เทอม่ายค่อยพูด
ดูเงียบ เรียบร้อย
จากวันกลายเปนเดือน
เราสนิทกันมากขึ้น
แทบจาพุดด้ายว่า
คนสองคนที่ดูแทบจาเข้ากันไม่ได้เลย
กลับเข้ากันได้ดี
หรืออาจจาพุดด้ายว่าถ้าเหนชี่ที่ไหนเหนเทอที่นั้น
ขนาดปาท่องโก๋ยังอาย
และแล้วจากกลุ่มคนเล็กๆก้กลายเปนกลุ่มคนขนาดใหญ่
และแล้ว
กุ่มเราก้เกิดขึ้น
ตอนนั้นเรามีกันเก้าคน(จามด้ายไหมว่าทามไมมีเก้า)
แต่เทอกับเราก็ยังคงสนิทกันเหมือนเดิม
เรารุเรื่องเทอมากขึ้น
เทอก้รุเรื่องเรามากขึ้น
แลแล้วไม่รุเพราะอะไร
วันนั้นเปนวันเรานอนไม่หลับ
คิดไปคิดมา
ก้มีคำพูดคนๆหนึ่งลอยขึ้นมา
"เค้าก็น่ารักดีนะ แกม่ายด้ายชอบเค้าหรอ"
ช่ายๆ มันเปนคำถามของยัยแม้วตัวแสบ
ที่ไปเรียนอาจานปิงด้วยกันในเยนวันหนึ่ง
ในคืนนั้นเรานอนคิดทั้งคืน
แล้วหาคำตอบให้กับตัวเอง
ยัยเนี่ยนี่นะ น่ารัก ดูกันยังไงวะ
ยังไงก้ม่ายใช่สเปคเรา
แต่สักพักหน้าเทอก้ลอยขึ้นมา
อื้ม ดูไปดูมาก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ
และนั้นแหละ ที่ทามให้เราได้เริ่มรู้จักคำว่า"รัก"
ป.ล. คำพุดที่ยกมาอาจม่ายตรงร้อยเปอเซน เพราะกูจามม่ายด้าย โทดทีด้วยหละกาน
จามด้ายว่าหลังจากนั้นม่ายนานเราก็สอบซัมกันครั้งแรก อยากจาบอกว่าสอบครั้งนั้นเราม่ายด้ายอ่านหนังสือสอบเลย คะแนนห่วยแตกมาก เพราะตอนนั้นเราแทบจาบ้าม่ายไหวแล้ว เรามีรูปเทออยู่รูปนึง ตอนนั้นเอามาตั้งเป็นดิสเพลคอมนั้นดูทั้งวันม่ายด้ายอ่านหนังสือ "แต่จ้องหน้าเทอในคอม!!"ตอนนั้นเพิ่งรุจิงๆว่า ชั้นรักแกว่ะ
February 28 วันแรกของวันสุกท้ายดีๆทุกคน
ดีจายจังมีสเปชเปนของตัวเองครั้งแรก
วานนี้เราปายสยามตั้งแต่เจดโมงเช้า
แหกขี้ตาไป
เมื่อวานเพิ่งกลับจากพัทยา
หนุกหนาน
เทอคนนั้นไปด้วย
ขอร้องแทบตาย
กะว่าสามวันสองคืนจาคุยกับเทอให้รุเรื่อง
แต่เทอกลับปฎิเสดสะง่าน
งิงิ...เส้า....
และแล้ววันนี้เราก็ด้ายพูดกับเทอสะที
เราสองคนเริ่มต้นคุยกันครั้งแรกในเอม
และเราก็จบลงในเอมเช่นเดียวกัน
เราตัดสินใจแล้ว
เราจาไม่เปนเพื่อนกันอีกต่อไป
เพราะอะไรนะหรอ
เพราะความอ่อนแอของตัวเราเองแหละ
เราแค่คิดว่าหาการที่เราเปนเพื่อนกัน
มานทามให้เราไม่สามารถรักเทอได้
เราก็ของแค่เปนคนรุจักที่สิทรักเทอได้อย่างเตมที่ก็แหละกัน
เพราะเราทนม่ายด้ายที่จะเก็บมานไว้อีกต่อไป
"เบื่อตัวเองหวะ ที่ยังอ่อนแอเหมือนเดิม" |
|
|
