| ...Z-HEE...คนที...'s profile"--[[++Z=HEE++]]--รัก_น้...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 20 งงๆ..กับเช้าที่ไม่สดใสสวัสดีงับ
โคตรนานเลยที่เราม่ายด้ายเข้ามาอัพสเปช
งิงิ
งานมานยุ่งๆๆๆๆๆๆๆๆ
ตอนนี้ก็ยุ่งนะ
แต่เข้ามาคลายเครียด
วันนี้ไปเรียนนีโอมาด้วยแหละ
รอรถเมื่อเช้านานโคตรเลย
ไปนั่งเรียนกับเพดจุงผู้มักจะอารมเสียใส่เรา
นั้งๆก็คุยไปเรียนไม่ค่อยรุเรื่องเท่าไหร่
เราสับสนว่ะ
สับสนว่าตัวเองคิดยังไงกันแน่
เหมือนว่าเราจะเข้าใจแล้วนะว่าสิ่งที่เราต้องทำมันคืออะไรอะ
แตก็ยังงงๆกะตัวเองอยู่
กูทามอารายของกูวะ
ดูเหมือนว่าการที่ตามหาใครสักคนที่ใช่ของเรานี่ยากเนอะ
และยากยิ่งกว่าที่จะทำใจให้ตัดจากคนที่ใช่คนนั้นไป
ทั้งที่สียเวลาตามหา
แต่ก็จากไป
น่าแปลก
คนเราส่วนใหญ่เวลาทำผิดพลาดอะไรแล้วมักจะไม่ทามสิ่งนั้นอีก
แต่กลับเรื่องความรัก
คนเรากลับยอมที่จะเจ็บแล้วเจ็บอีก
มนุษย์เรานี่ก็บ้าเหมือนกันเนอะ
วันเวลาผ่านไปเรวจุง
ตอนนี้เราก็จะจบครึ่งเทอมของมอห้าแล้ว
อยากให้ทุกวันที่จะผ่านไปต่อจากนี้มันมีความหมายมากกว่านี้จัง
อยากให้ทุกๆวันที่เรายังเจอกันมีอะไรๆมากกว่าเดิม
นอกจากไปเรียนพิเศษเจอกันแล้วก็กลับบ้าน
น่าเบื่อทุกๆวันที่เราทะเลาะกันเหมือนเด็กอายุห้าขวบทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ
อยากให้เทอเชื่อใจเราบ้าง
โทดทีๆ
เราเริ่มเพ้ออีกแล้ว
งั้นวันนี้เอาแค่นี้แหละกัน
บ๊ายบาย
คอมกามลางจาเจ๊ง
งิงิ
ปล."ความรักจากฉัน ไม่หวังได้แทนที่ไค เพราะว่ารักคือการเข้าใจ และพร้อมเดินด้วยกัน" July 06 ละครรักแท้น่าแปลกที่คนอัพสเปชโคตรช้าอย่างชี่
อัพสเปชติดกันสองวัน
วันนี้เป็นวันที่เราอยากลืมมากที่สุดวันนึงในชีวิตเรา
เป็นวันที่เราไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้นานเกิดวินาทีเดียววันนึงในชีวิตเราเหมือนกัน
เป็นวันทีชี่รุตัวว่าม่ายมีค่ามากที่สุดวันนึงเลยทีเดียว
เป็นวันที่ชั้นรุว่าเทอตั้องการไคกันแน่
เป็นวันสุดท้ายที่ความทรงจำของชั้นมันจะไม่เจ็บอีกต่อไป
ย้อนกลับไปเมื่อสิบเอ้ดชั่วโมงที่แล้ว
ชี่นน้อยกำลังขะมัดเขม้นกะการแก้โจทย์เลขซึ่งยากเว่อของอาจานวิบูล
"ไอ้เหี้ย ยากฉิบหาย"ชี่น้อยสบดออกมาด้วยความเคยชิน
และแล้วตัวชะมดน้อยๆก้เดินออกมาจากมุมด้ายหนึ่งของห้องพร้อมกับเอ๋ยว่า
"ชี่ รุเป่าว่าเพดอยู่คนเดียว"
ทันใดนั้น
สมองส่วนกลางยังม่ายทันจะออกคำสั้ง ร่างกายก็ตอบไปโดยอัติโนมัติว่า
"หรอ"
จากนั้นก็ลุกแล้วรีบวิ่งไปที่ตึกห้าสิบห้าปีทันที
ด้วยความที่ใจห่วงว่า เทอจะเหงารึเป่า
เพดจะต้องเหงาแน่เลย
เพดจะต้องเส้าแน่เลย
ชี่น้อยวิ่งอย่างเตมแรง
พอวิ่งไปได้ครึ่งทางเสียงออดก้ดังขึ้น
ซวยแล้ว
ชี่น้อยนึกในใจ
เพดจาเข้าเรียนแวนึเป่า เพดจะต้องทนเหงาไปอีกกี่ชั้วโมง
ชี่น้อยกระวนกระวายมากกว่าเดิมพร้อมกับดันตัวกระโข้นบันไดตึกห้าสิบห้าชั้นอย่างคล่องแคล่ว
พอไปถึง
ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
เสียงหัวใจเต้นแรงมากขึ้นทุกที จนเมื่อเหนหน้าเทอ
หัวใจเต้นเรวขึ้นจนมันจะหลุดออกมา
จากนั้น
หัวใจก็หยุดเต้นฉับพลัน
ข้างๆเทอคนนั้น มีเค้าคนนั้นอยู่
คนที่เทอปฎิเสดกับเราเสมอว่า
เปฯแค่เพื่อนกัน
เป็นแค่คนที่รุจักกัน
แล้วอะไร
สิ่งที่เหน
เราเหนเทอกับเค้านั่งคุยกัน
เทอหมอบลงกับโต๊ะพร้อมกับเงยหน้าคุยกับเค้าซึ่งนั้งโต๊ะข้างๆ
เรารุสึกเหมือนเดินไคสักคนเอามีดมาแทงข้างหลัง
ฉึก!
แล้วคนๆนั้นก็กรีดมีดลงมากจนทำให้เราทรุดลงกับพื้น
เรายืนดูเทอกับเค้านั้งคุยกัน
จนเราคิดว่า
เมื่อกี้เราฟังผิดรึเป่า
ว่าเทออยู่คนเดียว
เราเข้าใจไปเองรึเป่าว่าเทอจะเหงา
เรานึกไปเองรึเป่ว่าเทอจะนึกถึงเราเมื่ออยู่คนเดียว
เรากังวลมากไปเองรึเป่าว่าเทอจะต้องอยู่คนเดียว
เราลืมไปจิงๆ
ลืมไปว่าเทอมีคนนั้นอยู่
ไม่ว่าเราจะไม่รู้จิงๆว่าเทอคิดกับเค้าเช่นไร
แต่สิ่งที่เราเหนอยู่ก็บ่งบอกได้ว่า
เทอคงม่ายด้ายคิดกับเค้าแค่ คนรู้จัก หรือเพื่อน
ม่ายเคยคิดเลยว่าฉากเหตุการณ์นำเน่าอย่างในหนังไทย
มันจะมีจิงกับเค้าด้วย
สมนำหน้าตัวเองจัง
จากนั้นเราก็วิ่งลงมา
โดยไม่รุว่าเราจะไปที่ไหน
เราจะกลับห้องดีไหม
หรือเราอาจจะออกนอกโรงเรียนไปที่ไหนสักแห่ง
ไม่ก็ไปนอนสงบจิตสงบใจที่บ้านเลย
เราเดินกลับไปที่ห้อง
ม่ายเจอไค
เจอชะมดกับนกแก้ว
เราบอกพวกเค้าแค่ว่า
เทอคงม่ายต้องการเราหรอก เทอมีเพื่อนแล้ว
จากนั้นเราก็เดินเข้าไปในห้องม่ายเจอไค
เราเดินออกมาแล้วก้เดินกลับไป
เราเดินอย่างนี้อยู่สักพักนึง
จนอาจานมา
เราย้ายไปนั่งปลดทุกข์กับป้า
แล้วเราก็โหแตก
อีกปล้ว
ว่าจะไม่
แต่ห้ามม่ายอยู่
เข้าใจปะ คนๆนึงที่ตั้งใจจะไปหาอีกคนนึงเพราะห่วงอะ
แต่สิ่งที่เค้าเหนมานเหมือนมีคนกำลังแทงข้างหลังเค้าอยู่อะ
และแล้ว
ก็มีเมสเสสเข้ามา
เรานึกว่าเทอส่งมา
เป่า
ม่ายช่าย
เราคิดมากไปเองอีกแล้ว
เปนคนๆนึงในห้องส่งมาว่า
แกจาร้องไห้ไปทามไม
ขี้แยวะ
เราก็ช่าย
เราก็เลิก
แล้วก็นั้งเหม่ออยู่หน้าห้อง
แต่ก็ทำให้รุสึกว่า
ใจเราม่ายมีอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว
มานโดนคนเหยียบยำจนม่ายรุจาพูดยังไง
แต่ก็สมควร
เราทามกับนอื่นมาไว้เยอะ
เจออย่างนี้บ้างคงม่ายเท่าไหร่หรอก
เมื่อสรุปจุงพบว่า ละครเรื่องนี้สอนให้รุว่า
การเปนคนดีม่ายด้ายช่วยอะไรเลย
------------------------------------------------------------ชี่------------------------------------------
ปล.เราอยากเลวมากกว่านี้ เผื่อเทอจะหันมาชอบคนอย่างเราบ้าง
เราอยากตกตึกมากกว่าสองชั้นเพื่ออยากรุว่าเราจะเปนคนสำคันของเทอบ้างได้ไหม
เราอยากลองตายดูสักครั้งเพื่อบูชาความโง่ของตัวเอง
ที่อุส่าเกิดมาสักครั้งได้เจอเทอ แต่ก็ม่ายสามรถรั้งตัวเทอไว้ได้
เราอยากจะอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงที่ๆเทอม่ายอยากให้อยู่ เพื่อดูแลเทอตลอดไป
เราอยากจะเปนอย่างนี้ อย่างที่เทอไม่พอใจ เพื่อให้เทอด่าเราในวันที่เทออยากระบาย
เราแค่อยากเปนส่วนหนึ่งของชีวิตเทอทั้งๆที่รู้ว่าม่ายมีทาง
เรากับเทอยังคงเหมือนเส้นขนานที่ขนานกันมา
แต่ตอนนี้เรารุสึกว่าเส้นขนานสองเส้นนี้มันกำลังจะแยกออกจากกัน
ทั้งๆที่เราม่ายอยากแต่ก็ม่ายรุจาทามอย่างไร
คนโง่อย่างเราก็ได้แค่พยายามให้มันคงอยู่อย่างนี้ตลอดไป แม้รุว่าจะม่ายมีทาง
ปล.2 ขอบคุนกายกะวินดา สำหรับน้องสาลี่ น่ารักมากมาย
รักพวกแกน้า
น้องสาลี่กลับไปแล้ว
งิงิ
July 05 วันเกิดรึเป่า..วันไปตายสะมากกว่าและแล้ว
ชี่คนนี้ก็ได้โอกาดอัพสเปช
หลังจากที่เลยมหาวันเกิดมา 2 วัน
เนื่องจากยุ่งมากมาย
ขอบคุนของขวัญทุกชิ้นที่ให้มานะ
เราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีมากมายอาราย
แต่ก็รักแกนะเว้ย
ขอบคุนจิงๆ "อี้" เพื่อนที่คบกันมา13ปีแล้วสิ
ขอบคุนเอม
แม้เพิ่งรุจัก
แต่แกก็กวนตีนเรา
ขอบคุนกอนอทุกๆคน
ไอติมอร่อยมากมาย
(รุได้ไงว่าเค้าชอบกินไอติม)
ขอบคุนทุกเมสเสสที่ส่งมา
ไม่ว่าจะได้รับหรือไม่ได้รับก็ตาม
ขอบคุนคำพุดแฮปปี้เบิดเดย์ของทุกคน
แม้ว่าปีนี้จะเป็นมหาวันเกิด
คือ
เป็นวันจันทร์ที่สามเดือนเจดพอดี
แต่ก็เปนปีที่เราไม่มีความสุขในวันเกิดมากที่สุด
น่าแปลกจิงๆ
คืนก่อนวันเกิดคิดอยู่เหมือนกันวาโครตดีใจเลย
ถึงวันเกิดแล้ว
แต่พอจิง
มันกลับน่าเบื่อที่สุด
คนที่คิดว่าจะส่งแมสเสสมา
ก็ม่ายด้ายส่งมา
คนที่ไม่คิดว่าจะส่งมาก็ส่งมา
แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร
เพราะเราก็เป็นพวกที่ไม่ชอบส่งแมสเสสให้ไคสักเท่าไหร่
ช่วงนี้เครียดมากมาย
มีหลายเรื่องที่ติดใจแล้วม่ายรุจาพูดยังไง
พูดได้แค่ว่า
"ใจคนเราอะ
มันก้เหมือนแผ่นไม้
เมือมีไคทำร้ายใจเราอะ
มันก็เหมือนเอาตะปูไปตอกบนแผ่นไม้นั้น
แล้วพอพึ่งมาคิดได้แล้วขอโทดทีหลัง
มันก็เหมือนแกเอาตะปูอันนั้นออกไป
แต่แกอย่าลืมนะ
บนแผ่นไม้ที่แกเอาตะปูออกไปนั้นอะ
มันก็ยังมีรูตะปูที่แกตอกมันเข้าไป
และแกก็ม่ายสามารถจะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้
อย่าลืมแล้วกัน
เพราะใจเราก็เหมือนกับแผ่นไม้นั้นแหละ"
ตอนนี้เราเบื่อมากมาย
ม่ายมีเพื่อนเลย
เพิ่งรุว่าเพื่อนมันหายากขนาดนี้
หรือว่าเราเองที่นิสัยม่ายดี
เลยม่ายมีไคคบ
แล้วทามไมที่สตรีวิดเราถึงมีเพื่อนหละ
หรือว่าเป็นแค่คบกันหลอกๆ
แต่เราว่าถ้ามานคบกันหลอกๆแต่มันกลับห่วงเรามากมาย
งงๆ
หรือว่าตอนนี้เราทามตัวแย่ลง
มายรุสิ
แต่เราว่า
เดี๋ยวนี้เราทามตัวดีนะ
เรามองคนอื่นมากมายอะ
มองคนอื่นจนลืมมองตัวเอง
จาปายกินข้าวแหละ
ไว้วันหลังจากลับมาพิมไหม่
บ๊ายบาย
รักนะจุ๊บๆแคร์นะคิคิ
-------------------------------------------------------------------
ปล.ข้อสอบsummativeสังคมถามว่า "คุณมีเพื่อนแท้กี่คน"
ตอบ ไม่รุสิ เท่าที่จำได้มีเยอะนะ แต่เราม่ายแน่ใจว่านั้นเรียกว่าเพื่อนแท้รึเป่า
ขอบคุนอีกครั้งสำหรับ แมสเสส ของขวัญ
ขอบคุนเพชรที่ไม่ลืมวันเกิดเรา
แม้ว่าเพชจาม่ายค่อยสนใจวันเกิดของเราก็เหอะ
แต่ก็ขอบคุนสำหรับคำแฮปปี้เบิดเดย์
แม้ว่าชื่อเราจาม่ายด้ายขึ้นบนชื่อเอมเพชเหมือนวันเกิดโจ้
แม้ว่าเราจาม่ายมีของขวัญเหมือนที่เพชให้โจ้
อย่างน้อยเราก็ดีใจ
ที่แกยังไม่ลืมวันม่ายสำคันอย่างนี้
ขอบคุนหม่าม๊าที่ให้กำเนิดชี่มา
ชี่รักหม่าม๊านะ
June 18 เรื่องของชี่"สายหยุดหยุดกลิ่นฟุ้ง ยามสาย
สายบ่หยุดเสน่ห์หาย ห่างเศร้า"
งงหละสิ
ขึ้นมาก้เป็นกลอนเลย
ไม่คิดว่าคนอย่างชี่จะมีอารมสุนทรีกับคนอื่นเค้าบ้างหละสิ
งิงิ
เอามาจากเรื่องลิลิตตะเลงพ่าย
ตอนที่พระมหาอุปราชคิดถึงนางสนม
เพราะดี
ชอบๆ
งิงิ
อยากจาบอกว่าอาทิตที่ผ่านมาเราทามตัวไม่ดีเลย
ทามตัวได้แย่มากมาย
เอาเปนว่าขอโทดทุกคนก้แล้วกัน
เพิ่งรุตัวตอนเรียนอาจานปิง
จานแกบอกว่า
เวลาเรารักใคสักคนอะ
แล้วไม่สมหวังอะ
ที่สำคัน
แม้ว่าเราจะรักหรือทุ่มเทหรือไห้หัวใจเค้าไปสักเท่าไหร่อะ
แต่สิ่งที่สำคันคือ เราไม่ควรเสียความเป็นตัวเองไป
คือหมายความว่าจะเอาอารายไปก้ได้แต่เค้าอะเอาความเปนตัวของเราเองไปไม่ได้หรอก
แค่นั้นแหละ
ก็รุสึกตัวเลยว่า
จิงด้วย
ช่ายๆ
เราไม่ควรเสียความเปนตัวเอง
เพราะฉะนั้น
เราจะเริ่มกลับมาเปนตัวเองอีกครั้งนะเพื่อนๆ
555+
มานจาดีใจหรือเสียจายกานหว่า
มีเรื่องจาเล่า
อยากบอกว่า
วานเสา
นู๋น้อยชี่ผู้ไม่รุอิโหน่งอิเหน่
ได้เดินไปเตะตู้เย็นในเซเว่นอิเลเว่นมา
ผลปรากดว่า
บราซิลชนะอาเจนติน่า หนึ่งศูนย์
งิงิ
พุดเล่น
ม่ายเกี่ยว
ผลปรากดว่า
เนื้อหลุดออกมา
งิงิ
ด้วยความโง่
จึงปล่อยให้เลือดมันไหลออกมาอย่างนั้นโดยไม่รุจาทามอย่างไร
งิงิ
และแล้ว
พอกลับบ้าน
ก็เลยไปอาบน้ำแล้วล้างแผล
แสบโครตงะ
แต่ด้วยความมีบุน
ปรากดว่าหายาม่ายเจอ
เลยต้องปล่อยมันทิ้งไว้
ตอนเช้าวันอาทิต
ไปเรียนนีโอ
ปรากดว่าต้าทักว่าแผลมานเน่ารึเป่า
ทามายให้กำลังใจตุอย่างนั้นหละ
งิงิ
แล้วกลางวันก้ไปเดินโดนนำโคลนมาอย่างจัง
พอกลับถึงบ้าน
คนที่บ้านทักว่า
เด๋วก้เปนบาทะยักหรอก
อ่าว
อีกแล้ว
งิงิ
เส้าจาย
แต่ว่าตอนนี้หายาทาเรียบร้อยแล้ว
แต่เดินกะเปกๆอยู่
งิงิ
พุ้งนี้จาใส่รองเท้าเตะไปเรียนดีก่า
มีเรื่องจาเล่าอีก
วานก่อน(วานที่ดดนตู้เยนเหงซวยนั้นแหละ)
ตอนขึ้นรถเมย์
ด้วยความดวงดี
บนรถเมย์มีคนงานก่อสร้างที่กลิ่นตัวหอมฉุยมากมาย
ยืนอยู่เตมไปหมด
หลังจากที่ทนสูบกลิ่นไปสักพัก
ปรากดว่ามีกลิ่งไหม่เพิ่งเปิดตัวออกมา
กลิ่นตดนั้นเอง
ครายว่า
ไอ้เหี้ย
กูเหม็นแทบตายอยู่แล้ว
ยังมาตดอีก
มึงกะให้กูตายคาที่เลยช่ายไหม
งิงิ
วันั้นเดินเข้าซอยด้วยอาการมึงเมายาชา
งิงิ
ม่ายมีรายแหละ
เข้ามาพิมเล่นๆ
ไปดีก่า
รักพวกแกทุกคนน้า
"รักจุงๆ"
บ๊ายบาย
จุ๊บๆ
June 15 ก่อนตายทามายน้า
ชีวิตเรามานถึงเส้าขนาดนี้
นอกจากจะรักคนที่เค้าม่ายเคยรักเราแล้ว
ยังทามตัวเป็นคนไร้ค่าที่งี่เง่าคนนึงอีกด้วย
ทามายน้า
ที่คนอย่างเราถึงเกิดมา
รกโลกเปล่าๆ
แค่คนที่เรารักเรายังทามม่ายด้ายเลย
แล้วทามายน้า
ที่เรามักคิดว่าเราทามดีที่สุดเพื่อเค้าแล้วอะ
แต่มานก็ยังม่ายดีพออะ
เรานี่มานไร้ความสามารถจิงๆเลยน้า
คนอย่างเค้าน่าจะเจอกับคนที่ดีกว่าเรา
เค้าด้ายมามาจมปลักกับคนไร้ค่าอย่างนี้
เมื่อไหร่ที่เราจะตาย
เมื่อไหร่ที่เราจะตายๆไปสะที
เมื่อไหร่ที่คนชื่อ"ชี่"จะหายไปจากโลก
เมื่อไหร่ที่เราจะมีคุนค่าขึ้นบ้าง
ทั้งเพื่อน ทั้งตัวเอง
ทามายเรารุสึกว่าไร้ค่าสำหรับทุกๆคน
เราม่ายสามารถทามอารายเพื่อคนอื่นได้บ้างเลยหรอ
นอกจากจะเป็นตัวถ่วง
เราเกลียดตัวเอง
เราอยากตาย
เครียด
แต่พูดม่ายออก
ม่ายรุจาทามยางไง
รุแต่วันๆคิดแค่อยากตาย
เมื่อไหร่ที่เราจะตาย
เบื่อ
เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เค้าไห้เราเกิดมาทำไม
ทำไมเราต้องเกิดมา
เกิดมาก้รกโลก
เกิดมาก็เป็นตัวถ่วง
รักทุกคนนะ
แต่เราอยากตายจิงๆ
ถ้าวันไหนแกม่ายเหนเรา
มานอาจหมายความว่า เราคงจะไปที่ไหนสักแห่งที่ไกลมากๆแล้วก็ได้
รักหม่าม๊า ป่าป๊า
รักข้าวฟ่าง เบน อี้ น้ำ แอม
รักชะมด แอม เอิง กิ๊ฟ ออม มิ้น
รักกอนอทุกๆคน
รักแกนะกายกะวินดา
ขอบคุนไอ้เหี้ยนอสำหรับความช่วยเหลือทุกๆอย่าง
ขอบคุนส้มโอสำหรับการดูแลที่ดีที่สุดที่เราเคยได้รับมา
ขอบคุนเพื่อนๆ814ทุกๆคน
และสุดท้ายนั้
รักนะ "เพช" และก็ขอบคุนที่ทนเรามาปีครึ่ง
สำหรับคนไร้ค่าอย่างเรา
ขอโทดทุกสิ่งที่เราทามผิดไป
ขอโทดนะโสดดิ้งที่เราม่ายเคยทามอารายเพื่อกุ่มเลย
เรามานม่ายช่ายคนดีเราบอกพวกแกแล้ว
"รักแกทุกๆคน"
-----------------------------------------------------------------------------------------------ชี่----------------------------------- May 25 ข้อใดม่ายเข้าพวก_เทอ,ฉัน,นายนั้นรัก รัก รัก รัก รัก รัก
ผมเริ่งรุสึกสะอิสะเอียนกับคำๆนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็จำไม่ได้
น่าแปลกที่คนส่วนใหญ่ยังคงชื่มชอบมัน
บางคนถึงขนาดศรัทธาในตัวมันมากกว่าสิ่งอื่นใด
รวมถึงผมในอดีตด้วย
คุนเคยได้ยินไหมว่า ที่ไดมีรักที่นั้นมีทุก
คงม่ายมีไคม่ายเคยด้ายยิน
แล้วคุนเคยด้ายยินไหมว่า
คนที่รักเราจะไม่มีวันทำให้เราร้องไห้
ผมว่า
คุนก็คงเคยด้ายยินกันอีกนั้นแหละ
แล้วคุนคิดเหมือนผมรึเป่าว่า
สองประโยคนั้นมันขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง
สิ้นเชิงจิงๆ
วันนี้ผมได้รับรู้อะไรบางอย่าง
ผมรู้มานานแล้วหละ
แต่เทอมักปฏิเสดผม
แต่วันนี้
ผมมั้นใจแล้วหละ
และผมก็สันยากับเทอว่าผมจะช่วยเทอ
ผมคิดได้ยังไงน้าที่ทรยศใจตัวเอง
คงเพราะว่าผมรักเค้าจิงๆมั้ง
ผมรุสึกว่าเทอจะมีความสุขจิงๆแน่ถ้าได้อยู่กับนายนั้น
และเทอก็บอกผมว่า
การรักไคสักคนแค่เห็นเค้ามีความสุขก้พอแล้ว
ผมเพิ่งเห็นด้วยกับประโยคนี้
แต่อีกใจของผมก็ไม่อยากจะเสียเทอไป
เจ็บจิงๆแหะ
ผมว่าเจบยิ่งกว่าตกตึกสองชั้นอีก
(ผมม่ายด้ายตั้งใจจะล้อไคนะ)
"ใจนึงก็รัก อีกใจนึงก็เจบ เจบที่ยังรักเทอข้างเดียวอยู่รำไป
ใจนึงก็คิดจะเดินไปไห้ไกล แต่อีกใจม่ายกล้าพอ ก็รู้ว่ามันขาดเทอม่ายด้าย"
แม้ว่ารักของผมจะไม่ได้จบลงที่ความรักของเรา
แต่ผมขอให้คนทุกคนบนโลกมีความสุขกับความรัก
แม้ว่าผมจะไม่เชื่อมั้น แม้ผมจะเลิกศรํทธาในตัวมัน
แม้ว่าผมจะไม่ได้จบลงที่มัน
แต่ผมก็มั้นใจว่าความรักที่เทอเคยมีไห้ผมแม้ว่ามันจะเล็กน้อย ต่ผมรุ้สึกถึงมันจิงๆนะ
และผมก็อยากให้เทอคนนั้นยังคงศรัทธาในความรักอย่างเดิม
เพราะผมคิดว่าอย่างน้อยมันก็ยังมีประโยชน์
ตรงไหนอะหรอ
เพราะมันเคยหล่อเลี้ยงชีวิตผมให้มีแรงเดินต่อไปได้เสมอ
เชื่อผมสิ
อย่างน้อยมันก็ต่อลมหายใจสุดท้ายของผมให้อยุ่ต่อไปบนโลกที่ดูจะดหดร้ายใบนี้ได้
คงเพราะความรักของเทอ
ขอบคุนนะ
ขอให้ทุกๆคนที่มีควมเส้าไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ตั้งแต่โดนมดกัดไปจนถึงอกหักอยากฆ่าตัวตายเช่นเรา
ก็ขอให้มีความสุขผ่านเข้ามาสักที
กับชีวิตที่มันเหี่ยวเก็ขอให้เจอเรื่องดีนะ
ทุกๆคน
อนุโมทนาสาธุ
______________________________________________________________________________________
บางทีความรักก้สอนให้เรารุจักความสุขความทุกในเวลาเดียวกัน
เทอก็สอนให้ชั้นรุจักเช่นนั้นเหมือนกัน
เพราะเทอคือคนที่ฉันรัก และเทอคือความรักของชั้น
May 15 เรื่องที่ไม่มีชื่อเรื่องวันนี้นอะไรเอ๋ย
เฉลยๆ
วันเปิดเทอมวันแรก
วันแรกของเทอม
วันแรกของปีการศึกษา
วันใหม่
วันหลังเมื่อวาน
และ
"วันที่ฉันยังคงรักเทอ"
ดีใจมากๆเมื่อพบว่า
วันนี้เราได้เดินขึ้นไปส่งเทอที่ห้องตอนเช้า
งิงิ
ชอบอะ
ชอบอยู่กะเทอสองคน
ชอบตอนที่เทออ้อนให้เราไปด้วย
แต่
แต่
แต่
แต่ก็ไม่ชอบเลย
ที่ให้เทออยู่กับใคร
คนนั้นที่ฉันไม่อาจเป็นได้
ไม่ชอบเลย
สายตาที่เค้าคนนั้นมองเทอ
เพราะมันเป็นสายตาเดียวกับที่ฉันมองเทอ
ต่างก็ตรงที่ของเค้า
มันเป็นสายตาที่มีความหวัง
แต่ของชั้น
มันเป็นแค่สายตาที่ไม่มีวันเป็นจิง
อยาก
อยากไปหาเทอ
อยากไปหาเทอ
อยากไปหาจริงๆ
แต่บางสิ่งก็ทำให้เรารุ้สึกว่า
เราไม่ควรไปหาเทออีก
เราไม่ควรแม้แต่จะเข้าไปในห้องเทอ
เราไม่ควรทำอะไรทั้งสิ้น
เพราะยิ่งเรารู้ เราเห็นเค้าคนนั้นกับเทอเท่าไหร่
เราก็จะรู้สึกว่า
มันคือตัวเราในอดีตยืนอยู่ตรงนั้น
ที่ตรงนั้นเคยเป็นของเรา(รึเป่านะ)
แต่ทุกอย่างก็แค่"เคยเป็น"
ตอนนี้
ปัจจุบันนี้
เรา
เทอ
เค้าคนนั้น
เราคือคนสามคนที่ยืนอยู่บนจุดเดียวกัน
แต่คนละตำแหน่ง
คนละฐานะ
คนละความสัมพันธ์
ก็แค่คนเก่า
ส่วนคนนั้นก็คนไหม่
แม้ว่าเทอจะปฎิเสธ
แต่การกระทำมันบอก
บอกว่าเทอเลือกทางเดินใหม่แล้ว
ทางเดินที่ไม่มีเรา
ม่ายรุ
ม่ายรุจิงๆ
สิ่งที่เรารุ
ก็เหมือนม่ายรุ
เพราะม่ายสามารถทำอะไรได้
ทำได้แค่เจ็บไปวันๆ
ทำได้แค่มองหน้าเทอแล้วบอกกับตัวเองว่า
มันไม่ใช่ของเราแล้ว
ทำได้แค่ใช้ลมหายใจที่เหลือต่อไปอย่างไร้คุนค่า
ทำได้แค่เดินต่อไปอย่างไร้เรี่ยวแรง
ทำได้แค่มองดูเทอกับเค้าค่อยรักกัน
ทำได้แค่บอกให้เค้าดูแลเทอ
ทำได้แบอกเทอว่าเค้าหนะดีแล้ว'
.
.
. . .
.
.
"ทำได้แค่ปล่อยเทอไปกับเค้า"
ชั้นทำได้แค่นั้นเอง
ปล่อยวาง
ในเมื่อเทอเลือกจะไป
คำว่า"รัก"ที่คนบอกว่ามีค่าแค่ไหน
ก็ม่ายสามารถห้ามเทอม่ายไห้ไปกับเค้าด้าย
คำว่า"รัก"ก็แค่คำไร้ค่าคำนึงเท่านั้นเอง
ทุกครั้งที่จอเทออยู่กับเค้า
ชั้นคนนี้ก็ทำได้แค่มองดูแล้วเดินจากไป
ทั้งที่จิตใจในตอนนั้นมันเจ็บสะจนอยากจะเอามันโยนทิ้งไป
ทั้งที่ขาทั้งสองข้างมันไร้เรี่ยวแรง
แต่ที่รู้ๆคือชั้นไม่ควรอยู่ตรงนั้น
นั้นคือเหตุผลที่ชั้นมักจากไปทุกครั้ง
เพราะชั้นทำได้เท่านั้น
เคยคิดว่าทุกอย่างมีปฎิหารยื
เคยคิดว่าม่ายมีคำว่าเป็นไปไม่ได้บนโลกนี้
เคยคิดว่าเรารักกัน
แต่ก็แค่เคยคิด
และหวังกับสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจิง
ชั้นก็แค่นักฝันคนนึงเท่านั้น
นักฝันลมๆแล้งๆ
นักฝันที่มันไร้หัวใจ
นักฝันที่มันรักเป็นแค่เทอคนเดียว
ก้แค่นั้น............
______________________________________________________________________________
ปล.ผมอยากบอกเทอว่าผมรักเทอจิงๆ แต่พอจะรักใคจิงๆสักทีเค้าคนนั้นกลับไม่รักเรา
ฟ้ามักจะลงโทดคนเลวด้วยวิธีนี้เสมอหรอ
ถ้าเป็นอย่างนั้นจิงๆ
ผมอยากบอกฟ้าว่า
แน่มาก
เพราะมันทำให้ผมหายใจม่ายออกทั้งร่างกายและจิตใจ
ก็คุนคือชีวิตของผมหนิ
May 09 เรื่องสุดท้ายเรื่องที่เราจะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องทีอาจจะธรรมดาไร้สาระของไครๆหลายๆคน แต่มันเป็นเรื่องทีสำคันมาก อย่างน้อยก็เราคนหนึ่งหละ
เราม่ายเคยคิดว่าชีวิตๆนึงจะมีอะไรดีๆผ่านเข้ามา แต่แล้ว มันก็ผ่านเข้ามา เทอเข้ามาในชีวิตเรา แต่ความรู้สึกดีๆมันก็แค่ผ่านเข้ามา และแล้วมันก็ลาจากไป จากไปพร้อมกับจิตใจและจิตวิญญานของอีกคนหนึ่ง มีคนเคยบอกเราว่า "เราสองคนแค่เกิดมาเพื่อรักกัน แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่ด้วยกัน"ไคคนนั้น ก็คือตัวเราเองหละ ที่คอยให้ความหวังตัวเองอยู่เรื่อยมา ความจริงคือ เราม่ายด้ายเกิดมาเพื่อรักกันด้วยซ้ำ ฉันแค่เกิดมาเพื่อรักเทอ แต่เราม่ายด้ายรักกัน
คำว่า "เบื่อ" เราว่ามันแรงนะถ้าจะบอกกับอีกคนหนึ่งว่า "ชั้นเบื่อแก" และคำว่า"รัก" ก็แรงเช่นกัน ถ้าจะบอกว่า "ชั้นรักแก"
เทอบอกว่าเบื่อที่เรามักบอกว่า "รักเทอเสมอ" แต่เรากลับรู้สึกว่า เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้บอกเทอ
แต่ตอนนี้เรากลับ"เบื่อ" "เบื่อตัวเอง" ไม่สิ ไม่ใช่ "เกลียดตัวเอง" ใช่ๆเราเกลียดตัวเอง เกลียดมากจนม่ายอยากจะณุ้ว่า คนที่ชื่อนี้มีอยู่บนโลก ชั้นเกลียดแก "ชี่" ไปตายซะ
โลกนี้ช่างกว้างไหญ่ แต่ทำไมเรารุสึกเสมอว่า เราอยู่ตัวคนเดียวเสมอ เราเปนโรคจิตรึเป่านะ แต่เรารุสึกอย่างนั้นจิงๆวะ
ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
และแล้วมันก็ไม่มีคำตอบ หรือมันมีมากจนขี้เกียจพูดนะ
วันนี้เราร้องไห้อีกแล้ว เสียหมาจิงๆวะ ทั้งที่อุส่าเลิกร้องไห้มานานพอสมควรแล้วนะ ทั้งๆที่คิดแล่วว่าจะไม่ร้องแล้ว เสียหมาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้เวรเอ้ย เบื่อชิบ
จบแล้ว จบทุกสิ่งทุกอย่าง อาจจะจบแม้กระทั้งชีวิต ทุกสิ่งไม่แน่นอน วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่แกจะด้ายเจอชั้น วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะด้ายเขียนสเปชนี้ หรือวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่โลกจะรุจักกับคนชื่อ"ชี่" แต่วันนี้ก้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่ความเศร้าทั้งหลายจะหายไป ทุกสิ่งไม่แน่นอน บางทีคุนคิดว่าคุนจะขับรถไปยะลาแต่พอถึงจิงๆคุนอาจจะเจอกับเชียงไหม่ก็ด้าย ไครจะไปรู้(เอามาจากเรื่อง ผู้ชายที่ตามรักเทอทุกชาติ) I love therefor I am ปล.เราอยากไห้เทอไปดูละครถาปัดกับเราจิงๆนะ เพราะเรามั้นใจว่าเทอจะด้ายดูละครที่ดีที่สุดที่เทอม่ายเคยดูมาก่อน และมันอาจจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เราจะด้ายดูด้วยกัน เมื่อไหร่นะที่เราจะด้ายพบกับเทอคนที่จะรักเราเสียที "เมื่อไหร่นะ"
April 26 เรื่อยๆ"อยากขอร้องสักอย่าง
อยากจะขอให้เหลือหนทางให้ฉันนั้นเดินได้อยู่
โปรดอย่าถามกันเลย
อย่าเพิ่งถามฉันเลย
เรื่องราวของเราทั้งคู่
ไม่อยากจะพูด จะบอก
ไม่มีเหตุผลจะบอก
ฉันเองก็ไม่เคยคาดคิด
ไม่เคยรู้
เขาไม่รักฉันแล้ว
คือ สิ่งที่ฉันรู้"
งิงิ
อยากจะบอกว่า
ทะเลาะกานอีกแล้ว
งิงิ
เครียดมากมาย
ไม่พูด ไม่คุยกันอีกแล้ว
ทุกทีเลย
ทำไมน้าๆ
นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว
ยังคิดถึงวันเก่าๆของเราอยู่เลย
น่าแปลกที่มันไม่ด้ายหายไปง่ายอย่างที่คิดไว้เลย
ทุกเรื่องยังจำได้หมด
ทุกตอน
เส้า
ตกลงมันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีเนี่ย
แล้วจะมีไคบอกได้ไหมว่า
จะทำยังไง
ไห้เทอหายโกดเรา
ไครุ
ช่วยบอกหน่อย
ถือว่าทำบุญทำทานน้า
งิงิ
ไปแหละ
งานเยอะมากมาย
เส้ามาก
ปล.ไครุรีบบอกเรวๆน้า
ก่อนที่เค้าจาตาย
ไม่ไหวแล้ว
คิดถึงเทอจังเลย จาบ้าตาย
คนไรวะ April 19 งมงาย"ไม่ผิดใช่ไหมที่ชั้นจะยัง"รักเทอ"
ไม่ว่าเทอกับชั้นวันนี้จะอยู่แสนไกล
ก้ยังจะรออย่างมีความหวังยังคงไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าใครจะมองว่าชั้นงมงาย
ชั้นก็ยังรักเทอ"
"ไม่ผิดใช่ไหมที่ชั้นมีเทอคนเดียวในหัวใจ ไม่ว่ายังไง ชั้นก็ยังรักเทอ"
ช่วงนี้
มีแต่คนบอกให้เราเลิก
เลิกทุกๆอย่าง
มีแต่คนหาว่า
เราฟุ้งซ่าน
หาว่าเราคิดไปเอง
เลิกซะ
ทั้งๆที่รุดีกว่าคนอื่น
ว่าความเป็นไปได้มันแทบไม่มี
แต่ชั้นคนนี้
ก็ยัง"งมงาย"
ไม่เคยคิด
ว่าคนอย่างชั้น
จาเป็นอย่างนี้
แค่รักไคสักคนยังทำไม่ได้
จามีไคสักกี่คนบนโลกนี้นะ
ที่ไม่มีสิดรักคนที่เรารักได้เลย
ม่ายเคยคิดว่าชีวิตจะจบลงแบบนี้
น่าจะจบไปทั้งชีวิตเลยจะยิ่งดี
"ชีวิตที่ไร้ค่า"
ชั้นจะยังรู้สึกในแบบที่ชั้นจะมีให้เทอเสมอไป
แด่เจ้าหญิงของชั้น
"รักเทอ"
April 17 เจ้าชายน้อย"ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะพูด แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่พูดเช่นกัน
ความเงียบ บางครั้งมันคงจะดีกว่าสำหรับเราสองคน
ผมไม่คิดว่าวันนั้นจะมาเร็วขนาดนี้
ผมไม่สามารถเก้บความรู้สึกของผมที่มีต่อเทอได้
มันเป็นความผิดของผมเองที่ทำให้เรื่องมันเป้นเช่นนี้
ขอโทษจิงๆนะ"ฟ้า"
ขอโทษจิงๆ"
งงหละสิ
อารายเนี่ย
มันเป็นบทหนังสั้นเราเอง
เรากำลังจะทำหนังสั้น
นั้นคือตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ
ถ้าสนใจหละก็
อย่าลืมติดตามชมนะ
วันนี้ยังคงเป็นเช่นวันก่อนๆ
ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา
เทอหายไป
มันทำให้เรารุว่า
นอกจากที่เทอจะคอยหลบเราและไม่พูดกับเราแล้ว
เทอยังรำคานเรามากจนหายไปจากชีวิตเราโดยไม่บอกไม่กล่าว
เราอยากจะหายไปจากโลกนี้เลย
ไม่รุเพราะทำไม
อาจเพราะว่าไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่แล้วมั้ง
อยู่ไปทุกข์ใจเป่าๆ
แต่แล้ว
เราได้อ่านหนังสือเล่มนึง
ชื่อว่า
เจ้าชายน้อย
เชื่อว่าทุกคนคงเคยอ่านแล้วสิ
นั้นหละเป็นเหตุผลนึง
ที่เรายังไม่ตัดขาดจากโลกภายนอกที่เราตั้งใจจะทำ
มันทำให้เรานึกถึงเทอคนนั้น
ดอกกุหลาบของเรา
ที่เราคอยดูแลมัน
คอยหาที่บังลม
คอยรดน้ำ
คอยฟังมันบ่น
แต่เราก็รุว่า
สิ่งที่เราได้ทำนั้น
มันทำให้เรามีความสุข
"บางสิ่งเราไม่สามารภเห็นได้ด้วยตาแต่เห็นได้ด้วยใจ"
ทำให้ยังคงนึกถึงเสมอ
"ดอกกุหลาบของฉัน"
น่าแปลก
ที่เทอยังคงไม่พูดกับเรา
ไม่ใช่สิ
ไม่น่าแปลกที่เทอไม่พูดกับเรา
ยังคงอยากจะหลบหน้าเรา
ไม่พูดกับเรา
แต่ถึงยังไง
เราก็ยังรู้เสมอว่า
เรารักเทอ
งิงิ
ความรัก
เส้าจัง
ปายหละ
เส้ามากมาย
ม่ายรุจาเขียนยังไง
ทำไมดอกกุหลาบของชั้นชอบขี้งอนอย่างนี้นะ
รัเทอเสมอ
เจ้าหญิง April 12 ความแตกต่างแด่ เจ้าหญิงของฉัน "และแล้วก้ถึงเวลา และแล้วเทอก็ต้องไป ฉันก็เข้าใจที่เทอเลือกเดิน ฝืนยิ้มด้วยความยินดี ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิด ได้แต่ยืนมองเทอเดินไปกับเค้า
รัก แม้รักยังไงก้รัก ได้เพียงหัวใจ สุดท้ายต้องยอมเป็นคนที่ปวดร้าว"
วันนี้ มีเรื่องราวเกิดขึ้นม่ายมากมาย แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในใจ มันมากมายเหลือเกิน เรื่องที่ยังคงเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา
เทอกับชั้น เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ชั้นยังคงจำมันได้ ทุกๆครั้ง ที่เราเจอกัน ทุกๆครั้ง ที่ฉันโทหาเทอ ทุกๆครั้ง ที่ฉันฝันถึงเทอ ทุกๆเรื่องราว ที่เกิดจากเราสองคน ฉันยังคงจำมันได้เป็นอย่างดี
วันเวลาผ่านไป คนย่อมเปลี่ยนแปลง ฉัน เปลี่ยนไป เทอ เปลี่ยนไป
ฉัน รักเทอมากขึ้นทุกวัน เทอ เบื่อกับคนเดิมๆและต้องการหาสิ่งไหม่
ฉัน เป็นคนอยู่กับที่ เทอ เป็นคนที่เบื่ออะไรง่าย
ในทุกๆวันที่เทอมีปันหา ในวันนั้น จะมีฉันอยู่เคียงข้างเทอเสมอ
ในทุกๆวันที่ฉันเหนื่อยล้าและอ้างว้าง เทอมักจะไม่ได้อยู่ข้างๆฉัน
ฉันไม่ผิด และ เทอไม่ผิด
เราสองคน ม่ายเคยมีไคผิด
เราแค่เดินไปตามทางของตัวเอง
ฉันเลือกทางของฉัน ทางที่มันไม่มีวันเป็นจิง
เทอ เลือเดนในทาง ที่มันคือความเป็นจิง ซึ่งไม่มีฉันอยู่ในนั้น
เราสองคนต่างกัน และ รักของเราสองคนก็ต่างกัน
แต่ถึงยังไง ฉันก็ยังจะเลือกเดินในทางนั้น ทางของฉัน เพราะในทุกๆวันก็ฉัน ฉันเห็นแค่เทอ
หากจะให้ฉันเลือกทางอื่น ที่มันเป็นจิง แต่ม่ายมีเทออยู่ในนั้น แน่นอน ฉันคงจะไม่เลือก เพราะเทอ คือ "สิ่งสำคัญ" ม่ว่ามันจะยากเยนแค่ไหน ม่ายว่ามันจะลำบากขนาดไหน ค่มีเทอ ฉันจะไปไห้ถึง ทางของฉัน
ฉันและเทอ ยังคงแตกต่างกัน
ฉันไม่ผิดที่รักเทอ เทอไม่ผิดที่ไม่รักฉัน เราแค่ไม่ได้รักกัน
ม่ายมีคนผิด และม่ายมีคนถูก
เราแค่แตกต่าง เหมือนคนนึงพยายามวิ่งหนี แอกคนหนึ่งกำลังวิ่งตาม คนสองคนนี้ไม่ผิด ม่ายมีไคผิด เราแค่อยากวิ่งหนีและวิ่งตามเท่านั้น เหมือนฉัน ที่แค่อยากรักเทอและเทอก้แค่อยากไม่รักฉัน เท่านั้นเองจิงๆ .....จบ.....
ปล. เรื่องนี้เขียนขึ้นในวันที่ฉันรักเทอ และเทอไม่ได้รักฉัน อาจจะงงหน่อยนะ..ลองใช้หัวใจอ่านดุสิแล้วจะง่ายขึ้น... ฝันดีนะเจ้าหญิง April 04 คนกับความเชื่องิงิ
อัพอีกแล้น
มีคนบอกว่า
ทำไมเราอัพทีไร
เส้าทุกทีเลย
ไม่รุสิ
ก็ชีวิตมานเส้าจิงๆนี่หน่า
ก้อยากหรอก
อยากจะให้ชีวิตนี้มันมีความสุข
แต่มันม่ายเคยเปนอย่างนั้นเลนหนะสิ
เพราะความสุขของเรา
คือความสุขที่เหนแก่ตัว
มันเปนความสุขที่อยากให้เทออยู่ไกล้ๆเรา
คอยดูแลเราในวันที่อ่อนแอ
และขอให้เราได้ดูแลเทอในทุกๆวันที่เรายังคงหายใจ
มันเปนความสุขที่เหนแก่ตัว
ช่ายไหม
ม่ายเคยคิดเหมือนกันนะเนี่ย
ว่าชีวิตคนๆหนึ่ง
จะสามารถเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้
เคยมีคนบอกอยู่หลายคนเหมือนกัน
แต่ม่ายเคยเชื่อ
คราวนี้เจอกับตัวเอง
เชื่อจิงๆ
ว่าเราสามารถ
เปลี่ยนแปลงตัวเอง
ได้เพื่อคนๆนึง
ที่ไม่รุเหมือนกัน
ว่าเค้าเคยห่วงใยเรา เคยดูแลเรารึเป่า
แต่รุแค่ว่า
เมื่อเค้าเข้ามาในชีวิตเราแล้ว
เราก็รุได้ทันทีว่า
พอแล้ว
แค่เทอคนนี้ก็พอแล้ว
สำหรับสิ่งดีๆในชีวิตทีผ่านเข้ามา
พอแล้ว
สำหรับทุกๆอย่าง
ขอแค่
การได้อยู่ไกล้เทอคนนี้
และได้ทำเพื่อเทอ
แค่นี้ก้พอแล้ว
จิงๆ
ไม่ว่าชีวิตของชั้นคนนี้
จะดำเนินต่อไปยังไง
แต่ขอให้รุไว้ว่า
ในทุกๆก้าวในชั้นจะก้าวไป
จะมีเทออยู่ในใจชั้นตลอดไป
เส้าอีกแล้น
รึเป่า
งิงิ
ไปแล้นดีก่า
ขอบคุนทุกคนจิงที่เข้ามาเม้น
(ขอบคุนจิงๆ...บิว....)
ปายแล้นน้า
ปล.เจ้าหญิง
"ฝันดีน้า" April 02 "คนเดินทาง"งิงิ
ดีจายจัง
ด้ายอัพสเปชแล้น
มานแสดงว่า
เราว่างแล้นช่วงนี้
แต่เด๋วก็มีงานมีเรียนอีกนั้นแหละ
เคาเพิ่งกลับจากจีนได้สองวันเองอะ
มีของฝากมาให้ทู้กๆคนด้วย
งิงิ
เค้าน่ารักช่ายเป่าหละ
ปายตั้งหกวันแหนะ
เบื่อมากมายเลย
คิดถึงเทอมากๆด้วย
แต่ว่าเทอคงม่ายคิดแบบเราหรอก
งิงิ
โทกลับมาหาเทอด้วยแหละ
ด้ายคุยแปปเดียวเอง
วันนั้นที่นั้นฝนมานตกพอดีอะ
แถมม่ายมีตู้โทรศัพท์ในโรงแรมอีก
ต้องออกมาโทข้างนอก
หนาวชะมัดเลย
เสียงเทอตอนคุยกะเราธรรมดาชะมัด
ม่ายคิดถึงกันบ้างเลย
โฮ่ แย่ๆ
เอออช่าย
วันนั้นเราปายดูหนังคนเดียวอย่างที่ทำนายไว้เลยแหละ
ตั๋วหนะมีสองใบ
แต่ไปดุคนเดียว
เส้าชะมัดยากเลย
คนอื่นเค้าก็มาเปนคู่ๆ
แล้วดูเราดิ
คนเดียว
นั่งตรงกลางดรงสะด้วย
สองคู่ข้างๆก้ซบกันเข้าไป
ไอ้เราม่ายมีคนให้ซบก็ซบกับไอ้เก้าอี้ข้างๆนั้นแหละ
"เก้าอี้ที่ว่างเป่า"
หนังเรื่องนี้ทำให้เรารุว่า
"ฝนตกเปนเม็ด"
ถ้าไคได้ไปดุแล้วก็จะรู้เหมือนเราแล้วสินะ
เราว่าก็ดีอะ
แต่สู้เพื่อนสนิทม่ายด้าย
หรือเพราะคนที่ไปดุด้วยนะ
งิงิ
ม่ายรุสิ
อย่างน้อย
เราก็รุว่า
เค้าม่ายด้ายให้ความสำคันกับเราจิงๆด้วยแหะ
งิงิ
ทำไมเราชอบเจข้าข้างตัวเองจังนะ
ว่าต้องมีสักวันที่เค้าจะมามองเรา
แต่ก็อยากจะบอกเค้าหนะ
ว่าเราไม่โกดเค้าหรอกที่เคาม่ายไปอะ
"แต่เราโกดตัวเองมากกว่า ที่ไม่สามารถทำให้เค้าไปกับเราด้าย"
เราม่ายสามารถทำให้ตัวเองมีค่าพอที่เค้าจะหันมามองได้
งิงิ
พุดไปแล้ว
เรานี้ไร้ค่าจิงเนอะ
ยิ่งทำตัวไปเท่าไหร่
ก็ยิ่งไร้ค่ามากเท่านั้น
คงเพราะอย่างนี้มั่ง
ที่สักวันนึงของเรามันม่ายเคยมาถึงสักที
เข้าเรื่องเครียดอีกแล้วเรา
ปายดีก่า
ขอบคุยทุกคนน้า
ที่เข้ามาคอมเม้นให้
งิงิ
ขอบคุนมากมาย
ปล.ทุกคื่นในจีนนั้น
ชั้นภาวนาให้เทอนอนหลับฝันดีทุกคืนนะ
"เจ้าหญิง"
ไม่รุว่า
คำภาวนานั้นจะส่งไปถึงเทอรึเป่า
March 22 เรากับเรื่องของเราหวาดดีงะทุกๆคน
ช่วงนี้ยุ่งมาก
บางทีเรารุสึกว่าอยากจะล้มลงไปตรงพื้นข้างหน้าเราเลย
เหนื่อยหวะ
อีกสองวันจะถึงงานพรอมแล้ว
ดีจายๆ
เราชวนเทอไปดูหนังพุ้งนี้ด้วยอะ
แต่เทอปฎิเสดที่จะไปกับเรา
งิงิ
เราน่าจะรู้คำตอบก่อนถามแล้ว
แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะถาม
เพื่อว่าบางที
เทออาจจะตกลงไปกับเราก้ด้าย
งิงิ
แต่ก็เปนอย่างที่เราคิดไว้นั้นแหละ
งิงิ
ชีวิตนี้
พูดจิงๆแล้ว
บางอย่างเราก็สามารถจาทยอารายไว้ล่วงหน้า
โดยไม่ต้องพึ่งโหราศาสตร์หรือไสยาศาสตร์เลย
เพราะชีวิตทุกวันนี้มันหมุนเปนวงกลม
เหมือนกับความรักนั้นแหละ
หมุนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ที่เดิม
ความน่าเบื่อของชีวิตไม่ได้จบสิ้นแค่นั้น
มันตามหลอกหลอนแม้กระทั่งในฝัน
ในฝันมักจะมีสิ่งสวยงาม
ซึ้งหลอกให้เราหลงไปกับมัน
และไม่อยากตื่นขึ้นมา
งิงิ
พร่ามานานยังเนี่ย
ช่างเหอะจะไปนอนแล้น
ฝันดีนะ
ทุกๆคน
ปล.ขอบคุนทุกคนที่เข้ามาเม้นให้น้า
แล้วก็ขอบคุนน้องชะมดที่อยู่กับเราเวลาเราอยู่คนเดียว
แล้วก็ยอมไปซื้อผ้ากับเราน้า
ฝันดีนะ เทอคนนั้นที่เรารักเสมอมา March 18 ก่อนกินข้าวสาหวาดดีเพื่อนๆที่รักทูกกๆคนนนนน
ช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยมาก
จนม่ายมีเวลาเข้ามาอัพ
ทามงานๆแล้วก๋เรียนๆ
เบื่อแล้วอะ
ชีวิตแบบนี้เบื่อๆแล้ววะ
อยากรุว่าช่วงนี้แม่งมีไคมีความสุขกับชีวิตบ้างวะ
ช่วยมาบอกหน่อยดิ
กูจาด้ายรุว่า
คนมีความสุขเค้ามีหน้าตาเปนยังไงกัน
ที่เครียดนะ
ม่ายด้ายเครียดเรื่องงานอะไรหรอก
เครียดเรื่องเดิมๆที่เคยบ่นอยู่บ่อยๆนะแหละ
ช่วงนี้แวะๆไปหาเทอบ้าง
ช่วงปรามานกางวัน
ก็ดี
อย่างน้อย
การได้เหนหน้าเทอมันก็ทำให้ชีวิตเรามีความสุขม่ายน้อยเลย
วันนี้ทะเลาะกันนิดหน่อย
จิงๆก็ทะเลาะกันเกือบทุกวันอยู่บ่อยๆ
เราทามให้ของเทอหายอะ
เรากะว่า
เราอยากจาหายไปจากชีวิตเทอเลยวะ
เรามันตัวซวยอะ
อยู่ใกล้เทอแล้วแม่งมักมีเรื่อง
เห้ย
เด๋วกลับมาเขียนต่อ
แม่ไล่ไปกินข้าว
แปป
March 09 ได้อัพสะที...เหนื่อยอือ
วานนี้ยุ่งวุ่นวายมาก
เรียนอรรณพเสดแล้วก็ปายนั้งเรียนเอนคอนเซปต่ออีก
จากนั้นก็รอหนูอังสุมาลิน
ไปกินข้าวด้วยกัน
(โทดทีนะแม้ววานนี้มีปราชุมเลยรีบกิน)
ก่าจาเดินไปเตรียม
ปาเข้าไปบ่ายสองครึ่ง
ปรากดว่าเค้าย้ายมาประชุมกันที่
โยต้าที่สยาม
จาบ้าตาย
ประชุมตั้งแต่เที่ยงถึงห้าโมงครึ่ง
ตาลายอย่างแรง
แล้วก็ตองรีบไปเรียนต่อตอนห้าโมงครึ่ง
นั่งเรียนคนเดียว
เหงาจัง
ยังจำได้ถึงเมื่อวันก่อนๆ
ที่มีเทอนั่งเรียนด้วยกัน
เมื่อวานทะเลาะกะเทอแรงมาก
ก็ม่ายเชิงว่าทะเลาะหรอก
แต่ม่ายรุจาพุดยังไง
เมื่อวานตาบวมเลย
อย่างที่เค้าบอกอะแหละ
เราแค่คิดไปคนเดียว
เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันแค่ความฝัน
ตื่นขึ้นมาสะที
"รักเอง ช้ำเอง"
สมๆ
ยังไงก็จะยังยืนยันว่า
รักเทอเสมอมา
จากวันนี้
จนกว่า
จะถึงวันที่เรา
จาม่ายอยู่บนโลกนี้แล้ว
ขอสันยา
"ความทรงจำที่หายไป"
"ชี่"
ปล.ฝันดีน้าทุกคนดดยเฉพาะเทอคนนั้น March 05 ชีวิตในวันเหงาๆวันนี้
ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเหมือนเดิม
แต่คงเปนเช้าที่ไม่สดใสดังเช่นเคย
เช้าที่ไม่มีเทอ
มันดูมัวหท่นจนไม่อยากจะตื่น
และยังแปลกใจที่ว่า
ทำไมตื่นขึ้นมาทีไร
ต้องคิดถึงเทอคนแรกด้วย
อยาก
ยังอยากจะกลับไป
ถึงวันเก่าๆ
หากแต่มันคงเป็นไปไม่ได้
วันนี้ไปเรียนสยาม
เดินคนเดียว
บนถนนแห่งความเดียวดาย
ที่โรยตัวอยู่เบื้องหน้า
ที่ซึ้งเคยมีคนๆนึง
เคยเดินด้วยกัน
ดีเจเปิดเพลง
ที่จะโดนใจวัยรุ่นในขนะนี้
เราเองได้แต่คิดและถามตัวเองว่า
เปนไงหละ
ชีวิตที่ไม่มีเทอ
แกรุสึกยังไงกันแน่
ชี่
คนที่เดินผ่านมาผ่านไป
คู่แล้วคู่เล่า
บาดตาหวะ
แม่ง
เกลียดตัวเองหวะ
กลางวันแล้ว
กินข้าวคนเดียว
พลางนั่งคิดไปว่า
วันนี้เทอจะเรียนพิเสดแล้ว
คงจะได้เจอกับนายนั้น
ที่เทอคงอยากเจอมานาน
เค้าจะเปนยังไงกันน้า
เทอคงจะมีความสุขมากกว่าตอนที่เราเคยอยู่ด้วยกัน
เทื่อปิดเทอมที่แล้ว
ไม่คิดว่า "ความรัก" เราจะจบลงอย่างนี้
แต่ก็ไม่มีใครที่สามารถห้ามไม่ไห้มันเกิดขึ้นได้
ความจิงก็ยังคงเป็นความจิง
เยนแล้ว
เรานั่งดูมือถือ
มือถือที่เทอจะโทเข้ามาก็ต่อเมื่อ
เทอต้องการความช่วยเหลือ
รุสึกดีนะ
ที่เทอยังคงนึกถึงเราเปนคนแรกเวลามีปันหา
ยังคงรุสึกดีเสมอ
วันนี้
ชีวิตช่างเงียบเหงา
และยังคงจะเปนอย่างนี้ต่อไป
เพราะความรักเรามันคงเหมือนเส้นขนาน
ที่ไม่ว่า
เราจะพยายามเข้าหาเท่าไหร่
เทอก็จะพยายามเบนออกเท่านั้น
ดังเส้นขนาน
ที่ห่างกันคงที่
และไม่มีวันที่จะตัดกันเช่นเคย
ปายหละ
บ๊ายบาย
"ชี่"
March 04 ความรักกบนเส้นขนานสาหวาดดีทุกคน
ชีวิตคนเรานี่ก้แปลกเนอะ
หลายๆสิ่งผ่านเข้ามาแล้วก้ผ่านไป
ดังเช่นเทอคนนี้
อยาก
อยากให้เทอหยุดอยู่ตรงนี้
จาพอมีทางเปนไปได้ไหม
ที่จะทำให้เทอ
หยุดอยู่ตรงนี้
สิ่งเหล่านั้นคงเปนไปไม่ได้
ใช่ใหม?
แม้ว่าจะมีคนเคยบอกว่า
"ความรักทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เป็นไปได้
แต่คงไม่ใช่สำหรับเทอและเรา
แม้ว่าจะ"รัก"เทอขนาดไหน
แต่ก็ไม่มีทางจะทำให้
เรารักกันได้
อาจจะเพราะเรา"รัก"เทอข้างเดียว
เมื่อก่อนเคยเชื่อว่า"ความรัก"คือ
สิ่งที่ยิ่งไหญ่
แต่มาตอนนี้พอเข้าใจแล้วว่า
"ความรัก"ไม่ได้ยิ่งไหญ่อย่างที่คิด
'คำว่ารัก คำที่ยิ่งไหญ่ ถูกสั่งสอนให้เชื่อมายังนั้น ทำเพื่อรัก ทำสะยิ่งใหญ่ แต่กลับเห็นแค่เทอไปจากชั้น'
"ความรัก"ของเรา
ม่ายช่ายสิ
ของแค่เราคนเดียว
เริ่มต้นขึ้น
ตอนนี้มันกำลังจะจบลงแล้วหละ
จิงๆ
ถ้าจะพูดไปมันจบไปนานแล้วหละ
แต่เราไม่เคยยอมรับ
ก็เท่านั้นเอง
เพราะความเหนแกร่ตัวของเราเอง
ที่ทำให้ทั้งตัวเองและคนอื่นต้องมีทุกไปด้วย
โดยเฉพาะเทอคนนั้น
คงจะรุสึกรำบากใจแย่เลย
ที่ต้องมีคนเลวๆคนนี้เกาะแกะอยู่ตลอดเวลา
อย่างที่เทอบอกนั้นแหละ
เรามันน่ารำคาน
พูดมาถึงตรงนี้
คงดูเหมือนเรามอง"ความรัก"ในแง่ร้ายมากเนอะ
แต่จิงๆแล้ว
เราเคยมองมันในแง่ดีเกินไป
"ความรัก"ที่คนอื่นบอกกันว่ามันดีหนักดีหนาอะ
เรามองมันไม่เหนอีกแล้ววะ
มันมีอยู่ในอากาศจิงหรอ
ไอ้"ความรัก"ที่ว่าหนะ
ถ้าจะบอกว่า"ความรัก"มีอยู่ในอากาศจิง
เราก้ขอยืนยันว่า"ความทุกข์"ก็คงจะมีอยู่ในอากาศเช่นเดียวกัน
แต่หากจะมีไครที่ปฎิเสดที่เราพูดเราก็ไม่ว่าหรอก
ปต่ตอนนี้เรามองไม่เหนแล้วว่า
"ความรักไท่เคยมองว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม
มันเป็นยังไงกันแน่
ยังไง
ก็จาจบ
ก็ขอขอบคุนเทอคนนั้น
คนเดิม
ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
เรามีความสุขทุกครั้ง
ที่เราได้อยู่ใกล้เทอนะ
เราไม่เคยรักเทอน้อยลงเลย
แม้ว่าเราจะทะเลาะกันแรงขนาดไหน
และยังคงมั่งใจอยู่ว่า
"ฉันรักแกจิงๆวะ"
ขอบคุนสำหรับความรุสึกดีๆที่มีไห้กันนะ
"ชี่"
ปล.รุรึเป่าว่า
ที่อ่านมาทั้งหมดอะ
มานมีคำว่า"รัก"ทั้งหมดสิบสี่คำ"
มันหมายถึงอะไรด้ายบ้างอะหรอ
หนึ่ง มานหมายถึง วันที่สิบสี่กุมพา วันแห่งความรัก ที่ดูเหมือนว่าปีนี้มันจะดูเงียบเหงามาก
สอง ลองเอาวันเกิดเทอบวกวันเกิดเราสิ March 03 วันร้ายๆอีกวันนึงสาหวาดดีทุกคนงับ
วานนี้เปนวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเราวันนึงเลย
เราม่ายเข้าใจเลยว่าเทอเปนไร
ช่าย เราขอโทด
เราตื่นสายเลยไปนั่งเรียนด้วยม่ายด้าย
เราปายถึงสยามเที่ยงก่าๆ
เราเข้าไปนั่ง
เทอม่ายทักเราเลย
ทามเหมือนม่ายเหนเราอยู่ในสายตา
(ซึ่งปกติมันก็คงจาเปนอย่างนั้นมั่ง)
เราถามเทอว่า
มือเปนราย
เทอม่ายตอบ
เรายื่นมือไปจะไปจับ
เทอม่ายให้จับ
ม่ายตอบว่าเปนราย
เลิกเรียนแอพพลาย
เราเดินออกมา
เทอม่ายค่อยพูด
เราถามเทอตั้งเยอะ
เทอทำท่ารำคานเราไหญ่เลย
เราตามเทอปายที่ชิดลม
เทอเดินหนีเราอยู่ตลอดเวลา
เราเลยเพิ่งเข้าใจตอนนั้นแหละว่า
เทอรำคานเราขนาดไหน
เลยตัดสินใจกลับสยาม
วานนี้เรียนทั้งวัน
เพิ่งกลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม
เทอออนเอมอยู่
คุยกานนิดหน่อย
ก็ดี
จาปายแหละ
พ่อด่า
"รักเทอนะ"
"ชี่"
|
|
|
