| ...Z-HEE...คนที...'s profile"--[[++Z=HEE++]]--รัก_น้...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
July 06 ละครรักแท้น่าแปลกที่คนอัพสเปชโคตรช้าอย่างชี่
อัพสเปชติดกันสองวัน
วันนี้เป็นวันที่เราอยากลืมมากที่สุดวันนึงในชีวิตเรา
เป็นวันที่เราไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้นานเกิดวินาทีเดียววันนึงในชีวิตเราเหมือนกัน
เป็นวันทีชี่รุตัวว่าม่ายมีค่ามากที่สุดวันนึงเลยทีเดียว
เป็นวันที่ชั้นรุว่าเทอตั้องการไคกันแน่
เป็นวันสุดท้ายที่ความทรงจำของชั้นมันจะไม่เจ็บอีกต่อไป
ย้อนกลับไปเมื่อสิบเอ้ดชั่วโมงที่แล้ว
ชี่นน้อยกำลังขะมัดเขม้นกะการแก้โจทย์เลขซึ่งยากเว่อของอาจานวิบูล
"ไอ้เหี้ย ยากฉิบหาย"ชี่น้อยสบดออกมาด้วยความเคยชิน
และแล้วตัวชะมดน้อยๆก้เดินออกมาจากมุมด้ายหนึ่งของห้องพร้อมกับเอ๋ยว่า
"ชี่ รุเป่าว่าเพดอยู่คนเดียว"
ทันใดนั้น
สมองส่วนกลางยังม่ายทันจะออกคำสั้ง ร่างกายก็ตอบไปโดยอัติโนมัติว่า
"หรอ"
จากนั้นก็ลุกแล้วรีบวิ่งไปที่ตึกห้าสิบห้าปีทันที
ด้วยความที่ใจห่วงว่า เทอจะเหงารึเป่า
เพดจะต้องเหงาแน่เลย
เพดจะต้องเส้าแน่เลย
ชี่น้อยวิ่งอย่างเตมแรง
พอวิ่งไปได้ครึ่งทางเสียงออดก้ดังขึ้น
ซวยแล้ว
ชี่น้อยนึกในใจ
เพดจาเข้าเรียนแวนึเป่า เพดจะต้องทนเหงาไปอีกกี่ชั้วโมง
ชี่น้อยกระวนกระวายมากกว่าเดิมพร้อมกับดันตัวกระโข้นบันไดตึกห้าสิบห้าชั้นอย่างคล่องแคล่ว
พอไปถึง
ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
เสียงหัวใจเต้นแรงมากขึ้นทุกที จนเมื่อเหนหน้าเทอ
หัวใจเต้นเรวขึ้นจนมันจะหลุดออกมา
จากนั้น
หัวใจก็หยุดเต้นฉับพลัน
ข้างๆเทอคนนั้น มีเค้าคนนั้นอยู่
คนที่เทอปฎิเสดกับเราเสมอว่า
เปฯแค่เพื่อนกัน
เป็นแค่คนที่รุจักกัน
แล้วอะไร
สิ่งที่เหน
เราเหนเทอกับเค้านั่งคุยกัน
เทอหมอบลงกับโต๊ะพร้อมกับเงยหน้าคุยกับเค้าซึ่งนั้งโต๊ะข้างๆ
เรารุสึกเหมือนเดินไคสักคนเอามีดมาแทงข้างหลัง
ฉึก!
แล้วคนๆนั้นก็กรีดมีดลงมากจนทำให้เราทรุดลงกับพื้น
เรายืนดูเทอกับเค้านั้งคุยกัน
จนเราคิดว่า
เมื่อกี้เราฟังผิดรึเป่า
ว่าเทออยู่คนเดียว
เราเข้าใจไปเองรึเป่าว่าเทอจะเหงา
เรานึกไปเองรึเป่ว่าเทอจะนึกถึงเราเมื่ออยู่คนเดียว
เรากังวลมากไปเองรึเป่าว่าเทอจะต้องอยู่คนเดียว
เราลืมไปจิงๆ
ลืมไปว่าเทอมีคนนั้นอยู่
ไม่ว่าเราจะไม่รู้จิงๆว่าเทอคิดกับเค้าเช่นไร
แต่สิ่งที่เราเหนอยู่ก็บ่งบอกได้ว่า
เทอคงม่ายด้ายคิดกับเค้าแค่ คนรู้จัก หรือเพื่อน
ม่ายเคยคิดเลยว่าฉากเหตุการณ์นำเน่าอย่างในหนังไทย
มันจะมีจิงกับเค้าด้วย
สมนำหน้าตัวเองจัง
จากนั้นเราก็วิ่งลงมา
โดยไม่รุว่าเราจะไปที่ไหน
เราจะกลับห้องดีไหม
หรือเราอาจจะออกนอกโรงเรียนไปที่ไหนสักแห่ง
ไม่ก็ไปนอนสงบจิตสงบใจที่บ้านเลย
เราเดินกลับไปที่ห้อง
ม่ายเจอไค
เจอชะมดกับนกแก้ว
เราบอกพวกเค้าแค่ว่า
เทอคงม่ายต้องการเราหรอก เทอมีเพื่อนแล้ว
จากนั้นเราก็เดินเข้าไปในห้องม่ายเจอไค
เราเดินออกมาแล้วก้เดินกลับไป
เราเดินอย่างนี้อยู่สักพักนึง
จนอาจานมา
เราย้ายไปนั่งปลดทุกข์กับป้า
แล้วเราก็โหแตก
อีกปล้ว
ว่าจะไม่
แต่ห้ามม่ายอยู่
เข้าใจปะ คนๆนึงที่ตั้งใจจะไปหาอีกคนนึงเพราะห่วงอะ
แต่สิ่งที่เค้าเหนมานเหมือนมีคนกำลังแทงข้างหลังเค้าอยู่อะ
และแล้ว
ก็มีเมสเสสเข้ามา
เรานึกว่าเทอส่งมา
เป่า
ม่ายช่าย
เราคิดมากไปเองอีกแล้ว
เปนคนๆนึงในห้องส่งมาว่า
แกจาร้องไห้ไปทามไม
ขี้แยวะ
เราก็ช่าย
เราก็เลิก
แล้วก็นั้งเหม่ออยู่หน้าห้อง
แต่ก็ทำให้รุสึกว่า
ใจเราม่ายมีอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว
มานโดนคนเหยียบยำจนม่ายรุจาพูดยังไง
แต่ก็สมควร
เราทามกับนอื่นมาไว้เยอะ
เจออย่างนี้บ้างคงม่ายเท่าไหร่หรอก
เมื่อสรุปจุงพบว่า ละครเรื่องนี้สอนให้รุว่า
การเปนคนดีม่ายด้ายช่วยอะไรเลย
------------------------------------------------------------ชี่------------------------------------------
ปล.เราอยากเลวมากกว่านี้ เผื่อเทอจะหันมาชอบคนอย่างเราบ้าง
เราอยากตกตึกมากกว่าสองชั้นเพื่ออยากรุว่าเราจะเปนคนสำคันของเทอบ้างได้ไหม
เราอยากลองตายดูสักครั้งเพื่อบูชาความโง่ของตัวเอง
ที่อุส่าเกิดมาสักครั้งได้เจอเทอ แต่ก็ม่ายสามรถรั้งตัวเทอไว้ได้
เราอยากจะอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงที่ๆเทอม่ายอยากให้อยู่ เพื่อดูแลเทอตลอดไป
เราอยากจะเปนอย่างนี้ อย่างที่เทอไม่พอใจ เพื่อให้เทอด่าเราในวันที่เทออยากระบาย
เราแค่อยากเปนส่วนหนึ่งของชีวิตเทอทั้งๆที่รู้ว่าม่ายมีทาง
เรากับเทอยังคงเหมือนเส้นขนานที่ขนานกันมา
แต่ตอนนี้เรารุสึกว่าเส้นขนานสองเส้นนี้มันกำลังจะแยกออกจากกัน
ทั้งๆที่เราม่ายอยากแต่ก็ม่ายรุจาทามอย่างไร
คนโง่อย่างเราก็ได้แค่พยายามให้มันคงอยู่อย่างนี้ตลอดไป แม้รุว่าจะม่ายมีทาง
ปล.2 ขอบคุนกายกะวินดา สำหรับน้องสาลี่ น่ารักมากมาย
รักพวกแกน้า
น้องสาลี่กลับไปแล้ว
งิงิ
Comments (4)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://kuzhee.spaces.live.com/blog/cns!A88530479CE9CF46!210.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
